Στο ψηφοδέλτιο σε ποσοστό περίπου 60% συμμετέχουν αγωνιστές του εργατικού κινήματος, 30% είναι νεολαίοι των φοιτητικών αγώνων και καταλήψεων αλλά και της εργασιακής περιπλάνησης, αγροτοσυνδικαλιστές, αγωνιστές των κινημάτων πόλης, του ριζοσπαστικού οικολογικού κινήματος, ενώ το 34% του συνόλου των υποψηφίων είναι γυναίκες.
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 18, 2009
ΑΝΤΑΡΣΥΑ - υποψήφιοι Βουλευτικές
ΕΕΚ - υποψήφιοι Βουλευτικές
Οι υποψήφιοι του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ-Τροτσκιστές) για τις Βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.
Tη λίστα υποψηφίων του στα αρμόδια Πρωτοδικεία της χώρας κατέθεσε το Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα.
Tο EEK-Tροτσκιστές κατέρχεται πανελλαδικά στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Oκτωβρίου με κεντρικό σύνθημα «την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές - η εξουσία στους εργάτες».
Kαμμιά καπιταλιστική κυβέρνηση, επισημαίνει, ούτε η δεξιά του Kαραμανλή, ούτε το μεταλλαγμένο ΠAΣOK, ούτε ένας «μεγάλος συνασπισμός» των δυο κομμάτων ή μια κεντροαριστερή συγκυβέρνηση, μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που συνθλίβουν την ελληνική οικονομία.
H κρίση δεν αντιμετωπίζεται με την οικονομική «παγωνιά» με την οποία μας απειλεί ο «Kωστάκης», ούτε με τις χρεοκοπημένες νεοκεϋνσιανές συνταγές –με ολίγη Oμπάμα- που ευαγγελίζεται ο «Γιωργάκης». Aπαιτείται ένα πρόγραμμα αποφασιστικών σοσιαλιστικών μέτρων στην οικονομία, με άμεση εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των μεγάλων τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου και κατάργηση του δυσβάστακτου εξωτερικού χρέους προς τις ληστρικές τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Tώρα είναι η ώρα να δοθεί μια εργατική επαναστατική απάντηση στην κρίση και στο παρακμιακό αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα παλεύοντας για την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, τη συντριβή του καταπιεστικού αστικού κράτους, την εργατική εξουσία και την εκ θεμελίων αναδιοργάνωση της κοινωνίας σε νέες, σοσιαλιστικές βάσεις.
Aθήνα, Tετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2009
1. ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ
Κατσαγάνης Δημήτριος του Δημητρίου : συμβασιούχος εργαζόμενος
Λάσκαρη Κωνσταντίνα του Νικολάου : Καθηγήτρια Αγγλικών
2. ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
Γραμματικού Ανδρονίκη του Νικολάου: Εργαζόμενη στον Ιδιωτικό τομέα
3. ΑΡΚΑΔΙΑΣ
Κουτσουμπού Αγγελική του Σταύρου: Μαθηματικός
4. ΑΡΤΑΣ
Μαραβάς Άρης του Κων/νου: Καθηγητής Αγγλικών
5. Α’ ΑΘΗΝΩΝ
Γιαννατσής Ιωάννης του Ευστρατίου: γραφικές τέχνες
Μάτσας Σαμπετάϊ ( Σάββας Μιχαήλ) του Μπενάκη: γιατρός, γραμματέας του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος
6. Β’ ΑΘΗΝΩΝ
Αλεξόπουλου Αικατερίνη του Αθανασίου : αρχιτέκτονας- μηχανικός
Γεωργίου Δημήτριος του Τρύφωνα: γιατρός
Μητροβγένης Γεώργιος του Παντελή: οδοντογιατρός
Μπαρμπαρέσος Μιχαήλ του Ιωάννου: άνεργος
Ταλούμης Θεόδωρος του Χαραλάμπους: εργαζόμενος
7. ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Αγγελής Ερνέστο του Νικολάου: φοιτητής
8. Α’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αμπουλάϊα Αλέξανδρος-Μπεσάμ του Ταχέρ: εργαζόμενος
9. Β’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Ευσταθίου Μαρία του Χρήστου: λογίστρια
Κουτσουμπός Θεόδωρος του Σπύρου: μαθηματικός, αρχισυντάκτης της «Νέας Προοπτικής»
10. ΑΧΑΪΑΣ
Καρδουλάκη Ευτυχία του Ελευθέριου: συνταξιούχος
Μπελεζώνη Παναγιώτα του Νικολάου: απολυμένη
11. ΒΟΙΩΤΙΑΣ
Παπαδημητρίου Σωτήρης του Στυλιανού: εργάτης
12. ΓΡΕΒΕΝΩΝ
Μαντουρλιά Κων/να του Δημητρίου: καθηγήτρια
13. ΔΡΑΜΑΣ
Τσετίνης Δημήτριος του Ιωάννου: ιδιωτικός υπάλληλος
14. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
Αποστολόπουλος Κων/νος του Σπυρίδωνος: άνεργος
15. ΕΒΡΟΥ
Αναγνωστάκος Ιωάννης του Κων/νου: εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα
16. ΕΥΒΟΙΑΣ
Βαρελά Τρισεύγενη του Ιωάννου: γραφίστρια
17. ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ
Παπαθανασίου Αθανάσιος του Γεωργίου: εμποροϋπάλληλος
18. ΖΑΚΥΝΘΟΥ
Παπαδάτος Γεράσιμος του Νικολάου: μηχανικός
19. ΗΛΙΕΙΑΣ
Δαραμούσκας Ιωάννης του Ιγνατίου: μάγειρας
20. ΗΜΑΘΙΑΣ
Αλεβιζόπουλος Αριστόβουλος του Στυλιανού: οικοδόμος
21. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Αρβανιτάκη Χριστιάννα του Θεοφάνη: φοιτήτρια
22. ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
Πατσούρας Κων/νος του Θωμά: εργάτης κλωστοϋφαντουργίας
23. Α’ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
Τζαχρήστας Βάϊος του Βασιλείου: φοιτητής
Τσιομάλου Γεώργιος του Ορφέα: ζαχαροπλάστης
24. Β’ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
Κλακάλας Παντελής του Ηλία: φοιτητής
25. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Λέκκας Νικόλαος του Γεωργίου: άνεργος δημοσιογράφος
26. ΚΑΒΑΛΑΣ
Λάγαρης Αναστάσιος του Δημητρίου: εργαζόμενος
27. ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ
Χλωρός Γεώργιος του Παναγιώτου: εργαζόμενος
28. ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
Αγγέλης Ανδρέας του Γεωργίου: Ελεύθερος επαγγελματίας
29. ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Μουζακίτη Βασιλική του Χριστόδουλου: εργαζόμενη
30. ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
Μιχελής Παναγιώτης του Κων/νου: εργαζόμενος
31. ΚΙΛΚΙΣ
Παπαδάτου Αλεξάνδρα του Μιχαήλ: φοιτήτρια
32. ΚΟΖΑΝΗΣ
Μουτίδης Κυριάκος του Ιωάννου: εργαζόμενος
33. ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
Στέφη Κατερίνα του Αναστασίου: φιλόλογος
34. ΚΥΚΛΑΔΩΝ
Λάμπρου Νικόλαος του Δημητρίου: λογιστής
35. ΛΑΚΩΝΙΑΣ
Στάθης Γεώργιος του Κων/νου: αγρότης
36.ΛΑΡΙΣΗΣ
Φλαμπούρη Μαρία του Γεωργίου: συνταξιούχος
37. ΛΑΣΙΘΙΟΥ
Καρδουλάκη Άρτεμις του Εμμανουήλ: δημοσιογράφος
38. ΛΕΣΒΟΥ
Αντωνοπούλου Μαρία –Γεωργία (Μαριζέτα) του Αθανασίου: πολιτικός επιστήμων
39. ΛΕΥΚΑΔΟΣ
Βαφειάδου Μαρία (Μαρίζα) του Νικολάου: εργαζόμενη
40. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Δεληκάρη Αναστασία- Παναγιώτα του Γεωργίου: φοιτήτρια
Ψαρέλη Πολυξένη (Τζένη) του Κων/νου: καθαρίστρια
41. ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
Μαραβάς Ορφέας του Κων/νου: λογιστής
Παπαδόπουλος Βασίλειος του Λεωνίδα: γιατρός
42. ΞΑΝΘΗΣ
Τσιρίμπας Στέλιος του Δημητρίου: άνεργος
43. ΠΕΛΛΗΣ
Κατσαγάνης Ιωάννης του Δημητρίου: συμβασιούχος εργαζόμενος
44. ΠΙΕΡΙΑΣ
Μουχτόγλου Κυριακή του Χρήστου: άνεργη
45. ΠΡΕΒΕΖΗΣ
Μουμουλίδης Πέτρος του Ιωάννου: μεταπτυχιακός φοιτητής
46. ΡΕΘΥΜΝΗΣ
Κλεινοπούλου Χρυσούλα του Βασιλείου: συνταξιούχος
47. ΡΟΔΟΠΗΣ
Τσίγκανος Ιωάννης του Ηλία: μεταπτυχιακός φοιτητής
48. ΣΑΜΟΥ
Σιορόκος Γεώργιος του Βασιλείου: μεταπτυχιακός φοιτητής
49. ΣΕΡΡΩΝ
Αρβανίτης Ιωάννης του Γεωργίου: άνεργος
50. ΤΡΙΚΑΛΩΝ
Αγγέλης Ιωάννης του Γεωργίου : άνεργος δημοσιογράφος
51. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ
Αλεξόπουλος Παναγιώτης του Αθανασίου: εργαζόμενος στο Μέτρο
52. ΦΛΩΡΙΝΗΣ
Στεφανίδης Ιωάννης του Βασιλείου: εργάτης τύπου
53. ΦΩΚΙΔΟΣ
Καλιακούδας Ιωάννης του Παναγιώτη: άνεργος
54. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
Κουβράκη Στυλιανή του Δημητρίου: συνταξιούχος
55. ΧΑΝΙΩΝ
Λιονάκης Σπυρίδωνας του Μιχαήλ: εργάτης
56. ΧΙΟΥ
Ευσταθίου Ελένη του Χρήστου: λογίστρια
www.eek.gr
Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα
Kαποδιστρίου 38
Aθήνα
Τηλ. 210 5241070
6973940977
E-mail eek@ath.forthnet.gr
(το αξιοπερίεργο είναι πως η λίστα & το δελτίο τύπου δεν έχει ανέβει στο eek.gr)
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2009
Πολιτική Διακήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου Ψηφίζουμε στηρίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΜΑΥΡΟ ΣΤΗ ΝΔ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ!
Η κυβέρνηση της ΝΔ έπεσε – ας ανατρέψουμε και τα σχέδια του κεφαλαίου!
Στις 4 Οκτώβρη πηγαίνουμε σε πρόωρες εκλογές, καθώς η κυβέρνηση Καραμανλή κατέρρευσε αντιμέτωπη με τις επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αλλά και τη μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια και τους αγώνες ενάντια στην αντιδραστική και αντιλαϊκή πολιτική της. Ούτε η στροφή στο «νόμο και την τάξη», ούτε η επένδυση στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, μπόρεσαν να αντιστρέψουν την πορεία προς την κατάρρευση. Η πτώση της κυβέρνησης δικαιώνει όλους όσους αγωνίστηκαν για να πέσει από τα κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων. Δίνει δυνατότητες στο κίνημα για να σταματήσει την επίθεση του κεφαλαίου και να μην φορτωθούμε τα βάρη της κρίσης.
Τα κόμματα του κεφαλαίου και οι κυβερνήσεις τους δεν είναι παντοδύναμα. Μπορούν να ανατραπούν!
Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση του κεφαλαίου! Μαχητική εργατική και κοινωνική αντιπολίτευση!
Οι δυνάμεις του συστήματος και οι απολογητές τους μας καλούν σε αυτές τις εκλογές να διαλέξουμε ποιος θα υλοποιήσει καλύτερα τα «οδυνηρά αλλά αναγκαία» μέτρα για να βγει η χώρα από την κρίση. Μιλώντας στη γλώσσα του κεφαλαίου ο πρωθυπουργός ζήτησε λαϊκή εντολή για να εφαρμόσει: Πάγωμα και περικοπή μισθών και συντάξεων. Ανεργία, απολύσεις και γενίκευση της ελαστικής εργασίας. Ξεκλήρισμα της αγροτιάς. Ενίσχυση των επιχειρήσεων και των τραπεζών σε βάρος των κοινωνικών δαπανών. Θεσμοθέτηση των ιδιωτικών κολεγίων. Εμπορευματοποίηση και τσιμεντοποίηση των ελεύθερων χώρων. Κατάλυση των λαϊκών ελευθεριών, ρατσισμό, πολεμικές εκστρατείες. Αυτό είναι το πρόγραμμα που απαιτούν το κεφάλαιο, η ΕΕ, το ΔΝΤ. Είναι το τίμημα για τα 28 δις στους τραπεζίτες, για το δημόσιο χρέος που δημιούργησαν, για τα κρατικά ελλείμματα, που απαιτούν να τα πληρώσουμε εμείς! Όποια κυβέρνηση και εάν έρθει από τις εκλογές θα δοκιμάσει να περάσει σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και θα επικαλεστεί την ανάγκη «θυσιών για να ξεπεράσουμε την κρίση». Απέναντι σε αυτό η δύναμη και η ελπίδα είναι οι αγώνες, είναι η συλλογική πάλη, η αντίσταση και διεκδίκηση, οι μαχητικές απεργίες, οι καταλήψεις και τα μπλόκα. Πολιτικό αντίπαλο δέος είναι μόνο μια μαχητική εργατική κοινωνική αντιπολίτευση!
Αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση!
Απάντηση στην κρίση σε όφελος των εργαζόμενων, των αγροτών, των νέων μπορεί να δώσει μόνο ένα πρόγραμμα εργατικών και λαϊκών διεκδικήσεων σε ρήξη με την πολιτική του κεφαλαίου και της Ε.Ε.
· Απαγόρευση των απολύσεων. Σταθερή εργασία για όλους. Κατάργηση της ελαστικής εργασίας. Αυξήσεις στο ύψος των αναγκών μας. 1400 ευρώ κατώτερος μισθός. Ριζική μείωση του χρόνου εργασίας. Προστασία των ανέργων.
· Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση. Επιστροφή στο δημόσιο όλων των επιχειρήσεων που ιδιωτικοποιήθηκαν. Εργατικό και λαϊκό έλεγχο στην παραγωγή
· Δημόσια, δωρεάν παιδεία, υγεία για όλους. Αξιοπρεπή κοινωνική ασφάλιση για όλους. Κατάργηση όλων των μορφών δραστηριότητας του ιδιωτικού κεφαλαίου στην παιδεία, την υγεία την ασφάλιση. Στο δημόσιο όλοι οι κλάδοι στρατηγικού χαρακτήρα.
· Υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών λαϊκών ελευθεριών. Αφοπλισμό της αστυνομίας. Κατάργηση όλων των ειδικών σωμάτων. Κατάργηση των καμεροχαφιέδων.
· Πλήρη κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες. Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Νομιμοποίηση, άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες. Κατάργηση των ρατσιστικών νόμων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
· Προστασία του περιβάλλοντος από την οικολογική καταστροφή. Υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων, των δασών, των ακτών από την εκμετάλλευση και την εμπορευματοποίηση.
· Κατοχύρωση του εισοδήματος των φτωχών και μεσαίων αγροτών, φτηνά και υγιεινά προϊόντα διατροφής, παραγωγικοί συνεταιρισμοί των εργαζόμενων αγροτών.
· Πραγματική ισότητα των φύλων. Κάτω τα χέρια από τα ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών.
· Όχι στο σύμφωνο σταθερότητας. Έξω από την ΟΝΕ. Όχι στην Ευρωσυνθήκη. Αντικαπιταλιστική ρήξη-αποδέσμευση από την ΕΕ με διεθνιστική προοπτική.
· Όχι στον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο. Όχι στην καταπίεση των μειονοτήτων. Εργατικός διεθνισμός και ειρήνη μεταξύ των λαών. Επιστροφή όλων των ελληνικών στρατευμάτων. Κλείσιμο όλων των βάσεων. Έξοδο από το ΝΑΤΟ. Όχι στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Αλληλεγγύη και κοινή πάλη με τους λαούς των Βαλκανίων και της ευρύτερης περιοχής, με τα αντιπολεμικά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο!
Σε αυτές τις εκλογές, αντί για κυβέρνηση, ας διαλέξουμε το δρόμο της αντίστασης, της ρήξης και της ανατροπής!
Το ΠΑΣΟΚ προσυπογράφει πλήρως την κυρίαρχη πολιτική. Αποδέχεται την αναγκαιότητα «σκληρών μέτρων», αποδέχεται την παραχώρηση των 28 δισ. στις Τράπεζες και προτείνει αυξήσεις ψίχουλα. Διεκδικεί την εξουσία με υποσχέσεις για «αναδιανομή του πλούτου», για να κρύψει το επιθετικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του. Θέλει να καπηλευτεί τη δυσαρέσκεια του λαού, αλλά δεν δεσμεύεται να ανατρέψει κανέναν από τους βασικούς αντιλαϊκούς νόμους που ψήφισε η ΝΔ. Δεν λέει λέξη για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και για την ελληνική συμμετοχή σε αυτές. Ο Σημίτης δεν συμμετέχει στα ψηφοδέλτια, αλλά η πολιτική του παραμένει ενεργή. Με τη δύναμη και την εμπειρία των αγώνων που συγκρούστηκαν με την πολιτική της ΝΔ, ένα ανασυγκροτημένο μαζικό κίνημα μπορεί να γίνει ο χειρότερος εφιάλτης, είτε του ΠΑΣΟΚ, είτε οποιασδήποτε άλλης εκδοχής κυβέρνησης. Για να μην αφήσουμε να περάσουν νέες αναδιαρθρώσεις. Για να καταργήσουμε τους αντιδραστικούς νόμους που ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν θεσπίσει τα τελευταία χρόνια.
Φραγμός στο ΛΑΟΣ, στο ρατσισμό και τους φασίστες
Ο αγώνας για να μην διασπαστούν οι εργαζόμενοι, για να μη γίνουν οι μετανάστες αποδιοπομπαίοι τράγοι για την κρίση και την άνοδο της ανεργίας είναι υπόθεση όλων μας. Περισσότερο παρά ποτέ απαιτείται κοινός αγώνας ελλήνων και μεταναστών εργατών για πλήρη δικαιώματα, για την νομιμοποίηση των μεταναστών, για άσυλο στους πρόσφυγες, για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Να ενταχτούν όλοι οι μετανάστες στα συνδικάτα. Χρειάζεται να κλείσουμε τον δρόμο στην αντικομμουνιστική ρατσιστική δημαγωγία του ΛΑΟΣ που υπόσχεται να βάλει στη Βουλή τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, τους Κοραντήδες των μυστικών υπηρεσιών. Είναι ώρα να κλείσουμε το δρόμο στις φασιστικές προκλήσεις στις γειτονιές με επιθέσεις σε βάρος των προσφύγων και των μεταναστών, των κατατρεγμένων από τους πολέμους και τη φτώχεια.
Όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί, θα μοιραστεί την ήττα… Ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος!
Όμως, όλα αυτά απαιτούν μια άλλη κατάσταση στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, για να μην έχουμε αγώνες που ηττώνται ή απομονώνονται και αυθόρμητες εκρήξεις χωρίς προοπτική, αλλά νικηφόρες ρήξεις και κατακτήσεις. Ο υποταγμένος συνδικαλισμός που κυριαρχεί σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ούτε θέλει ούτε μπορεί να οργανώσει την αντίσταση. Η κομματική περιχαράκωση του ΠΑΜΕ δεν επιτρέπει την ανάπτυξη νικηφόρων αγώνων. Ο δρόμος για εμάς είναι η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, η οργάνωση των αγώνων από τα κάτω και η δημοκρατία του αγώνα, ο συντονισμός των ίδιων των σωματείων, οι μαζικές συνελεύσεις και καταλήψεις, ο συντονισμός των τοπικών και περιβαλλοντικών αντιστάσεων. Μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.
Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός! Είναι η επανάσταση και η εργατική εξουσία,η νέα σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική!
Οι απολύσεις, η ανεργία, η απαξίωση του κοινωνικού πλούτου, η εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η παγκόσμια οικονομική κρίση, δείχνουν πόσο ανορθολογικό, άδικο και επικίνδυνο είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ είναι αναγκαίο να αμφισβητήσουμε τον καπιταλισμό, να επιμείνουμε στην εναλλακτική λύση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, να αναζητήσουμε τις νέες δυνατότητες για την επανάσταση, την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιμένει στην αντικαπιταλιστική προοπτική. Για να σταματήσουμε να μετράμε ηττημένους αγώνες, εξεγέρσεις χωρίς συνέχεια και χαμένες ευκαιρίες, πρέπει να βγουν μπροστά αιτήματα, στόχοι, διεκδικήσεις, οράματα, που να μη μένουν στην απόκρουση της επίθεσης, αλλά και να προτάσσουν τις κοινωνικές ανάγκες, σε ρήξη με τη λογική του κέρδους και της αγοράς. . Έτσι ώστε, μέσα από τον αγώνα τους για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, να προσεγγίσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με την πείρα τους την επανάσταση και την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Μόνο έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για να αμφισβητήσουμε και, τελικά, να ανατρέψουμε το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης.
Για την Αριστερά της νίκης και της ανατροπής!
Για να νικήσουν οι αγώνες και να δυναμώσει η αμφισβήτηση του καπιταλισμού χρειάζεται η πρωτοπόρα δράση της Αριστεράς. Δυστυχώς η ρεφορμιστική Αριστερά διαψεύδει καθημερινά τις προσδοκίες όσων στράφηκαν προς αυτήν με ελπίδα. Το ΚΚΕ μιλάει για την ανάγκη αγώνων και για αμφισβήτηση του καπιταλισμού και της αγοράς αλλά ταυτόχρονα σπέρνει την ηττοπάθεια, αρνείται τον αγωνιστικό συντονισμό, αντιμετωπίζει με εχθρότητα μαχητικά ξεσπάσματα όπως αυτό του Δεκέμβρη και διαλέγει για πρότυπο τα αυταρχικά και καταπιεστικά καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ φανέρωσε την ανεπάρκεια της αριστεράς που μιλάει για αγώνες και κινήματα αλλά δεν ξεκόβει από τη λογική της «αριστερής διακυβέρνησης» και της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και κουβαλάει ολοζώντανα τα φαντάσματα του ’89 και της επιθυμίας συμμετοχής στο επίσημο πολιτικό παιχνίδι. Τα πράγματα στην Αριστερά μπορούν να πάνε αλλιώς. Μπορεί να βγει στο προσκήνιο η Αριστερά της αντικαπιταλιστικής διεξόδου και της επαναστατικής αναζήτησης, των ανυπότακτων εργατικών αγώνων, των φοιτητικών καταλήψεων, των κινητοποιήσεων για τους ελεύθερους χώρους.
Η Αριστερά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και των ριζοσπαστικών αγώνων της μεταπολίτευσης. Η Αριστερά που το ’89 δεν μπήκε στα σαλόνια της εξουσίας, αλλά διάλεξε το δρόμο της μαχητικής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης. Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια άλλη Αριστερά που να εμπνέει και να μη διαψεύδει τον κόσμο που την εμπιστεύεται.
Μια Αριστερά των αγώνων και όχι των διαδρόμων, που θα επιμένει στην κοινή δράση όλης της Αριστεράς στο μαζικό κίνημα. Μια Αριστερά μαχητική, αντικαπιταλιστική και επαναστατική, που επιδιώκει τη συσπείρωση και τη μετωπική ενότητα όλων όσων αναζητούν δρόμους ανατροπής. Μια Αριστερά της ελπίδας, αντάξια της ιστορίας και των αγώνων του λαού μας.
Δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο δρόμο του Δεκέμβρη για την Αριστερά της ελπίδας
Οι δυνάμεις και οι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές μάχες της προηγούμενης περιόδου. Πρωταγωνίστησαν στις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις που ανέτρεψαν τη συνταγματική αναθεώρηση. Είχαν πρωτοπόρο ρόλο στην απεργία των δασκάλων και στις μεγάλες απεργίες. Στήριξαν όλες τις προσπάθειες αγωνιστικού συντονισμού σωματείων. Πρωτοστατούν σε μαχητικές διεκδικήσεις για τους ελεύθερους χώρους και το περιβάλλον. Το Δεκέμβρη ήταν ανεπιφύλακτα και χωρίς καμιά ταλάντευση στο πλευρό της εξέγερσης. Έδωσαν και δίνουν καθημερινά την μάχη ενάντια στο ρατσισμό και τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές και μάχονται για να μη σηκώσουν κεφάλι οι ρατσιστικές και οι φασιστικές συμμορίες. Θα είναι μπροστά στους αγώνες και την επόμενη των εκλογών. Ταυτόχρονα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιμένει στην ανάγκη κοινής δράσης της Αριστεράς μέσα στο μαζικό κίνημα και καλεί και τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς σε ενωτική δράση για την απόκρουση της επίθεσης και την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσπαθεί να δοκιμάσει αυτό που αποφεύγουν τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς: Θέλει να λειτουργεί δημοκρατικά με βάση τις τοπικές συνελεύσεις. Αγωνίζεται για να κάνει πράξη τη συντροφικότητα, για να μην αντιμετωπίζονται οι αγωνιστές ως αμέτοχοι οπαδοί. Ξέρουμε καλά ότι στην αναζήτησή μας δεν είμαστε μόνοι. Ξέρουμε ότι χιλιάδες αγωνιστές αναζητούν δρόμους ρήξης και ανατροπής, συνειδητοποιούν ότι στήριξη στο ΠΑΣΟΚ σημαίνει νομιμοποίηση των αντιλαϊκών πολιτικών του, απογοητεύονται από την κατάσταση στην Αριστερά. Σε αυτούς τους αγωνιστές λέμε ότι ούτε η αποχή, ούτε η επιλογή του «μικρότερου κακού» δίνουν προοπτική. Τους καλούμε να στηρίξουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές και μετά από αυτές.
Για να μπορέσουμε όλοι μαζί να μετατρέψουμε το εργατικό λαϊκό κίνημα σε πολιτικό αντίπαλο δέος ενάντια σε όποια κυβέρνηση δοκιμάσει να μας φορτώσει τα βάρη της κρίσης. Για να ξανακάνουμε την Αριστερά συνώνυμη με την ελπίδα, την αντίσταση, την ανατροπή!
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Τα Windows Seven ειναι εδώ
Θεωρητικά μπορεί να γίνει upgrade της τρέχουσας έκδοσης (αν είναι Vista ή Xp professional) αλλά δεν το δοκίμασα.
Σε πρώτη φάση τα έστησα σε dual boot, σε ένα Acer Aspire One 150L που είχαμε

Μερικά screenshots

Εντυπώσεις οσονούπω :-)
* μετά την ήττα που έφαγαν με τα Vista και την μη αποδοχή τους .
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 16, 2009
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΝΑΡ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ
Το ΝΑΡ δημοσιοποίησε την διακήρυξή του για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.
Διαβάστε περισσότερα...
(αρχικά είχα κάνει copy paste το κείμενο, αλλά είχε αρκετά "σκουπίδια" στο copy-paste και το έσβησα αφήνοντας μόνο το link)
Υπάρχει πάντως και σε pdf format, και το ανέβασα στο scribd
EKLOGES_NAR
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 15, 2009
ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ #2

Μεθαύριο Πέμπτη, θα γίνει η συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Μηχανικών-Τεχνικών στο ΕΜΠ (7:00 μμ)
Για το επόμενο χρονικό διάστημα έχουν προγραμματιστεί ακόμα και οι παρακάτω συνελεύσεις
- Καλλιθέα 15/9, στις 7:30 μ.μ. Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη
- Χαλάνδρι - Βριλήσσια - Ν. Ψυχικό, 16/9 στις 7:30 μ.μ. στο στέκι του Χαλανδρίου (Αβέρωφ 7α)
- Ν. Ιωνία - Ν. Φιλαδέλφεια - Μεταμόρφωση, 16/9, στις 7.00 μ.μ. στην αίθουσα Κλωστοϋφαντουργών, Ν. Ιωνία
- Πάτρα, 17/9, στις 7:30 μ.μ., στο Μέγαρο Λόγου & Τέχνης
- Μαρούσι-Πεύκη-Βόρεια, 18/9, στις 6.30 μ.μ. στην αίθουσα Μαν. Αναγνωστάκης, Δημαρχείο Πέυκης
- Εξάρχεια, 19/9, στις 7:00 μ.μ. στο ΕΜΠ
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 14, 2009
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Την Πέμπτη 10/9 η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε συνέντευξη Τύπου στην ΕΣΗΕΑ για να παρουσιάσει τις θέσεις της σε σχέση με την εκλογική μάχη και την παρέμβασή της.
Τη συνέντευξη Τύπου άνοιξε ο Θανάσης Διαβολάκης, ανένταχτος αγωνιστής της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και συνδικαλιστής στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Εκ μέρους του Συντονιστικού του Μετώπου στη συνέντευξη μίλησαν ο Πέτρος Κωνσταντίνου, στέλεχος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και συντονιστής της Πρωτοβουλίας Γένοβα, ο Τάσος Κατιντσάρος, στέλεχος του Νέου Αριστερού Ρεύματος και ο Παναγιώτης Σωτήρης, στέλεχος της Αριστερής Ανασύνθεσης.
Περισσότερα από το antarsya.org
ΚΚΕ (μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ
Προκήρυξη ΚΚΕ(μ-λ) για τις εκλογές
Το Μ-Λ ΚΚΕ ανακοίνωσε τους υποψήφιους του
Στο http://www.m-lkke.gr/ δεν είδα τίποτα, αλλά υπάρχουν σε διάφορα sites όπως πχ στο ακόλουθο
Τα ψηφοδέλτια του Μ-Λ ΚΚΕ για τις 4/10/2009
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 13, 2009
ΑΚΕΠ, εφημερίδα Ανασύνταξη για τις εκλογές

Με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της, το ΑΚΕΠ (Αυτοδύναμο Κίνημα Εργατικής Πολιτικής) ενημερώνει πως δεν κατεβαίνει στις Βουλευτικές εκλογές της 4/10 και προτείνει στις "δυνάμεις του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου" να ψηφίσουν ΑΚΥΡΟ.
Άκυρο στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009

Αντίστοιχη είναι και η θέση της Πολιτικής Κίνησης για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955
ΑΠΟΧΗ - ΑΚΥΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 12, 2009
Αριστερά & εκλογές (από tvxs)
Η ανάγκη για μια άλλη πρόταση απέναντι στις νεοφιλελεύθερες οικονομικές επιλογές φέρνει προ των ευθυνών της την αριστερά, η οποία τη τελευταία περίοδο καταγράφεται απλά ως συμπληρωματική δύναμη στο πολιτικό γίγνεσθαι.
Του Άκη Κοσώνα
Το σύστημα δεν τρίζει, αλλά και να τρίζει δεν έχει να φοβάται τίποτα από την παραδοσιακή Αριστερά. Στον όρο περιλαμβάνεται τόσο η σκληρή μονολιθική (ΚΚΕ) όσο και η ανανεωτική (ΣΥΝ) Αριστερά. Μια ματιά στα αποτελέσματα της τελευταίας15ετίας για το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ πείθει ότι πρόκειται για δυνάμεις παγιωμένες στην οροφή του 13-14%, ενώ συχνά το άθροισμά τους πέφτει ακόμα και από το 10%. Σε καμιά περίπτωση το ΚΚΕ ή ο Συνασπισμός δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ρεύμα υπέρ της Αριστεράς, πολύ περισσότερο να απειλήσουν τα υψηλά ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων. Η αριστερή πρόταση όπως κι αν κατατέθηκε στο εκλογικό σώμα κινήθηκε σε αφόρητα βαρετή μιζέρια και επανάληψη. Τόσο, που οι ειδικοί των αναλύσεων και μετρήσεων ξεκινούν από το δεδομένο 10-13% των δυνάμεων της παραδοσιακής Αριστεράς, το αφαιρούν από το 100% των εγκύρων, όπως αφαιρούν και το 5% των «άλλων-διάφορων», το 5% του ΛΑΟΣ σήμερα του ΔΗΚΚΙ ή της Πολιτικής Άνοιξης παλιότερα και εργάζονται πάνω στο 77-82% που μένει για να υπολογίσουν πως θα κατανεμηθεί (περίπου...) μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Αν υπάρξει κάποια έκπληξη στο πολιτικό σκηνικό, αυτή δεν μοιάζει πιθανό να έρθει από την κοινοβουλευτική Αριστερά.
Να δούμε τον πίνακα που ακολουθεί :
ΒΟΥΛ. ΕΚΛΟΓ.------ ΚΚΕ-------ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ------ΑΘΡ. ΔΥΝΑΜ.
1993 ----> 313.001 (4,53%) 202.887 (2,94%) 515.888 ( 7,47%)
1996 ----> 380.167 (5,61%) 347.051 (5,12%) 727.218 ( 10,73%)
2000 ----> 379.454 (5,52%) 219.880 (3,20%) 599.334 ( 8,72%)
2004 ----> 436.573 (5,90%) 241.539 (3,26%) 678.112 ( 9,16%)
2007 ----> 583.815 (8,15%) 361.211 (5,04%) 945.026 ( 13,19%)
Το 1993 η κοινοβουλευτική Αριστερά συγκεντρώνει το χαμηλότερο ποσοστό της από τη μεταπολίτευση και είναι η χρονιά που συντρίβεται το ΚΚΕ και η ανανεωτική Αριστερά υπό την εκδοχή του Συνασπισμού αποτυγχάνει μα μπει στη Βουλή. Πρόκειται για τις εκλογές του Οκτωβρίου 93 όταν ο θεωρούμενος νεκρός πολιτικά Ανδρέας Παπανδρέου επανακάμπτει και κερδίζει για το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές με το σχεδόν απίστευτο 46,88%. Η Αριστερά πληρώνει τη συνεργασία με τη ΝΔ, τις παραπομπές, αλλά και την αποτυχία της να συγκροτήσει ισχυρό, πειστικό ενωτικό φορέα Το 1996 ανακάμπτει αλλά προσωρινά και χρειάζεται να περάσουν 11 χρόνια για να ξαναφθάσει αθροιστικά το 13% στις εκλογές του 2007. Το αναμενόμενο έχει πάρει πια επίσημα τη θέση της έκπληξης που πολλοί περίμεναν να κάνει κάποια στιγμή η Αριστερά.
Η ευκαιρία των ευρωεκλογών
Οι ευρωεκλογές που αποτελούν ευκαιρία για τα μη εξ ορισμού κυβερνητικά κόμματα να αποτελέσουν εναλλακτική λύση, δεν φαίνεται να βοηθούν την αριστερά. Βεβαίως ο μέσος όρος της κινείται πάνω από αυτόν των βουλευτικών εκλογών, κοντά στις 800.000 (690.000 στις βουλευτικές) αλλά αυτό δεν αρκεί για να δώσει εικόνα εναλλακτικής πολιτικής λύσης. Στις τελευταίες ευρωεκλογές μάλιστα, η μεγάλη αποχή που πλησίασε το 50% έπληξε καίρια και την Αριστερά, με συνέπεια να αρθεί και η βασική σταθερά που έλεγε ότι τουλάχιστον «το ΚΚΕ δεν επηρεάζεται από την αποχή. Αυτή τη φορά επλήγη διότι 152.114 πολίτες που το είχαν ψηφίσει στις ευρωεκλογές του 2004, δεν πήγαν να ψηφίσουν, κάτι ασυνήθιστο για τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ. Το ίδιο αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα συνέβη με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που σε σχέση με το 2004 απώλεσε 13.517 ψήφους.
Να δούμε τον πίνακα :
ΕΥΡΩΕΚΛ.-------ΚΚΕ---------ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ-------ΑΘΡ. ΔΥΝΑΜ.
1994 -----> 407.693 (6,29%) 405.839 (6,26%) 813.532 (12,55%)
1999 -----> 557.365 (8,67%) 331.928 (5,16%) 889.293 (13,83%)
2004 -----> 580.396 (9,48%) 254.447 (4,16%) 834.843 (13,64%)
2009 -----> 428.282 (8,35%) 240.930 (4,70%) 669.212 (13,05%)
Το πιό ανησυχητικό για την ανανεωτική αριστερά δεν βρίσκεται στην αποχή. Βρίσκεται στη διαπίστωση ότι απο τις ευρωεκλογές του 1994 χάνει συνεχώς σε κάθε αναμέτρηση δεκάδες χιλάδες ψήφων απο τη μια αναμέτρηση στην άλλη. Όπως είδαμε στην πρόσφατη αναμέτρηση έχασε 13.517 ψήφους σε σχέση με το 2004, κι αυτό μπορεί να το αποδώσει κανείς στη μεγάλη αποχή. Όμως το 2004 έχασε 77.481 σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 1999. Και στις ευρωεκλογές του 1999 έχασε επίσης 73.911 σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 1994! Εδώ δεν πρόκειται για «καμπανάκι» ή για «μήνυμα» που δεν πήραν, κατά τις αφόρητα πληκτικές εκφράσεις των καναλιών, αλλά για σταθερή αποχώρηση ψηφοφόρων από την εναλλακτική λύση που πρόσφερε έως τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 90 η ανανεωτική Αριστερά.
Το ΚΚΕ δεν πάσχει από την ίδια νόσο αλλά από την έλλειψη προτάσεων που έχει την καταγωγή της στην απόλυτη βεβαιότητα ότι «Αριστερά είναι αυτό που λέμε εμείς, που εκφράζουμε εμείς και τίποτα άλλο». Η στάση αυτή γεννά πλήξη στους ψηφοφόρους που δεν μπαίνουν καν σε διαδικασία «να ξαναδούν», να δουν με άλλο μάτι το ΚΚΕ αφού ούτε το ίδιο έχει διάθεση να ξαναδεί τον εαυτό του αλλιώς, μέσα στις νέες συνθήκες. Η μεγάλη διαφορά του ΚΚΕ με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι ότι το ένα «βρέξει –χιονίσει» θα παίρνει το 5-7% του εκλογικού σώματος, ενώ το άλλο όχι. Στην περίπτωση του ΣΥΝ δεν υπάρχουν τέτοιες σιγουριές. Άρα είναι εκείνος που πρέπει να δει αλλιώς τα πράγματα.
Η εκτός πλαισίου Αριστερά
Την τελευταία 15ετία η «άλλη Αριστερά» γνωρίζει καλές μέρες. Παρουσιάζει συνεχή άνοδο στις ψήφους και τα ποσοστά της και δεν είναι λάθος να επισημάνει κανείς ότι 50.000 άνθρωποι που ψηφίζουν ακροαριστερά σχήματα δράσης και σύγκρουσης με το δομημένο σύστημα, έχουν πολύ μεγαλύτερη δυναμική από 500 χιλιάδες που ψηφίζουν την «καθεστωτική Αριστερά». Την αύξηση αυτή τη συναντάμε συχνά στις εκδηλώσεις, στην παρουσία των εκτός πλαισίου αριστερών κομμάτων και σχημάτων. Παρουσία, που είναι εντονότερη και πολυπληθέστερη απ΄ όσο είχαμε συνηθίσει.
Ο πίνακας που ακολουθεί δίνει την εικόνα :
ΒΟΥΛ. ΕΚΛΟΓΕΣ --- ΑΚΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
1996 ---------> 17.944 (0,26%)
2000 ---------> 22.425 (0,34%)
2004 ---------> 32.273 (0,84%)
2007 ---------> 50.597 (0,71%)
Η πορεία των ψήφων για την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι σταθερά αυξητική. Συνήθως ευνοείται από μια συντηρητικοποίηση της σταλινικής ή ανανεωτικής Αριστεράς όταν αυτή μοιάζει ταιριαστό κομμάτι του πολιτικού παζλ, άρα δεν ικανοποιεί τις ανάγκες ενός ριζοσπαστικού κομματιού του πληθυσμού. Τέτοιο, που δεν διστάζει να συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής θεωρώντας ότι μόνο μέσα από τη σύγκρουση μπορεί να υπάρξει κάτι ως απάντηση στην εξουσία. Σε αντίθεση με το ΚΚΕ κυρίως, που επιθυμεί την μαζικοποίηση του κινήματος θεωρώντας ότι μόνο μέσα από αγώνες μαζικούς μπορεί να κατακτηθούν πράγματα. Για το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ ο αστυνομικός μπορεί να εκπροσωπεί την καταστολή αλλά είναι «παιδί του λαού», ένας από εμάς. Για τα σχήματα της άλλης Αριστεράς είναι «μπάτσος» που έκανε την επιλογή (ή τον οδήγησε η ζωή) να εκπροσωπεί την καταστολή, άρα αντίπαλος. Η θέση αυτή ικανοποιεί μια μερίδα πολιτών που βλέπει την αλλαγή των πραγμάτων μέσω της σύγκρουσης, και τι πιο αντιπροσωπευτικό από τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Την τελευταία δεκαετία η εκτός πλαισίου αριστερά αυξάνει τη δύναμή της σταθερά μια και βρίσκει εύφορο έδαφος με την ανάπτυξη και εφαρμογή ενοχλητικά συντηρητικών πολιτικών (με ξεκίνημα τις κυβερνήσεις Σημίτη που δεν τήρησαν τα προσχήματα της πασοκογενούς καταγωγής τους τιμώντας την θεωρία των «μη προνομιούχων») χωρίς αυτές να βρίσκουν δραστική απάντηση από την θεσμική Αριστερά : Το ΚΚΕ έχει μια δομημένη λογική ελεγχόμενης και περιορισμένης σύγκρουσης με το σύστημα και «το κλιμακώνει» μόνο όταν σιγουρευτεί ότι τις θέσεις του ακολουθούν χιλιάδες λαού (κάτι που δεν συμβαίνει), ενώ ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι χαμένος στη συνύπαρξη πολλών τάσεων στο εσωτερικό του.
Η μεγαλύτερη συνιστώσα του, ο Συνασπισμός, έχει σαφώς κοινοβουλευτική και ευρωπαϊκή θεώρηση των πραγμάτων αλλά συγχρόνως είναι αναγκασμένος να προσφέρει κάλυψη στις ακραίες θέσεις άλλων συνιστωσών του που προτίμησαν να στεγαστούν εκεί παρά να αντιπαρατίθενται ή να συνεργάζονται ανά περίπτωση με τους συντρόφους τους άλλων εξωσυστημικών σχημάτων. Κάτι που του στοίχισε εκλογικά στις πρόσφατες ευρωεκλογές, μετά τα επεισόδια του περασμένου Δεκεμβρίου με αφορμή τη δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου. Κατηγορήθηκε από διάφορες πλευρές (ΛΑΟΣ και ΚΚΕ, αλά και εμμέσως από τη ΝΔ) ότι πρόσφερε κάλυψη στους «κουκουλοφόρους» και υπέθαλψε αν δεν υποκίνησε τα επεισόδια. Η ανεπαρκής και χωρίς έμπνευση στάση και δράση της παραδοσιακής αριστεράς οδηγεί εύκολα νέους κυρίως πολίτες στην επιλογή στήριξης μικρότερων σχημάτων με μεγαλύτερη φαντασία στη δράση τους. Όχι ότι κομμάτια αυτής της αριστεράς δεν είναι σταλινικά σε ότι τουλάχιστον αφορά την καταγωγή και ιδεολογία τους.
Για παράδειγμα από το 0,71% (και τις 50.687 ψήφους) που συγκεντρώνει η άκρα Αριστερά στις βουλευτικές του 2007, το μισό (0,36% και 29.510 ψήφοι) ανήκει σε δύο ακραιφνώς σταλινικά-μαοϊκά κόμμματα : Το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ που μετέχουν ανελλιπώς στις εκλογές και συγκεντρώνουν ανάλογες δυνάμεις και ποσοστά. Η δράση τους όμως και «οι συμμαχίες των δρόμων» και των διεκδικήσεων που επιλέγουν είναι απείρως πιο συναρπαστικές και ελκυστικές από τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά της παραδοσιακής αριστεράς.
Σταθερότητα στις ευρωεκλογές
Το ίδιο παρατηρούμε και στον πίνακα με τα αποτελέσματα στις ευρωεκλογές. Τα σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έχουν σταθερά ανοδική πορεία και μάλιστα στην τελευταία τετραετία έχει υπάρξει αριθμητική ταύτιση των πολιτών που τα επέλεξαν στις βουλευτικές εκλογές αλλά και στις εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο :
ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ---ΑΚΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
1994 --------> 29.452 (0,45%)
1999 --------> 50.055 (0,78%)
2004 --------> 51.635 (0,84%)
2009 --------> 43.956 (0,86%)
Αυτό σημαίνει ότι έχει αρθεί σε σημαντικό βαθμό η αναστολή της μη επιλογής μικρού κόμματος μπροστά στον φόβο να συρρικνωθεί η δύναμη ενός εκ των δύο μεγάλων αριστερών κομμάτων ή στον επίσης φόβο «να γυρίσει η Δεξιά» (ή να παραμείνει αν έχει ήδη γυρίσει). Για όσους επιλέγουν ακροαριστερά σχήματα δεν υπάρχει πια κανένα δίλημμα, υπάρχει μόνο η επιθυμία και η απόφαση να καταδικάσει τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς ως συστημικά , κομμάτια του πολιτικού συστήματος και ενδεχομένως εργαλεία του, αλλά και ως αναποτελεσματικά στη διεκδίκηση μιας καλύτερης καθημερινότητας.
Το ΚΚΕ θεωρείται δύσκαμπτο και παλαιολιθικό, ο Συνασπισμός ευκαιριακός και κοσμοπολίτικος. Ακόμα και η κάλυψη που πρόσφερε στους εξεγερμένους νέους του περασμένου Δεκέμβρη δεν θεωρήθηκε ως συνεπής στάση αλλά ως ευκαιρία να διαφοροποιηθεί, να ξεχωρίσει για λόγους πολιτικού λάϊφ στάϊλ.
Έτσι κι αλλιώς όσοι επέλεγαν και επιλέγουν ακροαριστερά σχήματα έχουν προχωρήσει συνειδητά στην πολιτική απόρριψη του ΚΚΕ ως βαθιά συντηρητικού σχήματος με λογικές και μεθόδους καταστολής στο βαθμό που οτιδήποτε εξεγερμένο μη ελεγχόμενο από το ίδιο το κόμμα, ταυτίζεται με προβοκάτσια και πρακτοριλίκι.
Παγιωμένη (και παγωμένη...) δύναμη...
Ασφαλώς η παραδοσιακή Αριστερά ανανεωτική και μη, δεν κινδυνεύει σε επίπεδο ψήφων και ποσοστών από τα ακροαριστερά κόμματα και σχήματα. Κινδυνεύει όμως στο πεδίο της απήχησης, στο πεδίο του ακροατηρίου που συνεχώς μειώνεται μια και η στροφή της εξουσίας (και στην Ελλάδα) σε φιλελεύθερες οικονομικά επιλογές επιζητεί την άλλη πρόταση. Που πρέπει να διατυπωθεί από αυτόν που δεν κυβερνά. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και τα εκλογικά ποσοστά βεβαιώνουν για την καταγραφή της αριστεράς ως συμπληρωματικής δύναμης στο πολιτικό γίγνεσθαι. Με τρόπο μάλιστα ανιαρό και αδιέξοδο.
* Το κείμενο έχει δημοσιευθεί στο πολιτικό περιοδικό
«Τα πράγματα», στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2009.
Αναδημοσίευση από tvxs.gr
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 11, 2009
Η ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Άλλωστε η μόνη διαφοροποίηση θα μπορούσε να γίνει στο δίπολο ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ. Όμως για να γινόταν καμιά προσπάθεια προς σ'αυτήν την κατεύθυνση θα έπρεπε -πιστεύω- να είχε συνεδριάσει πρώτο κανένα ΜΕ.Ρ.Α. στο οποίο μετέχει και το ΕΕΚ μαζί με τους υπόλοιπους που μετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά ποια συνεδρίαση, εδώ έχει κατεβάσει τα ρολά ακόμα και το site...
Έχουμε λοιπόν
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (7/9)
Ανακοίνωση για την κατάρρευση της ΝΔ (3/9)
Mε αγωνιστικό παλμό ξεκινά το M-Λ KKE την προεκλογική του μάχη (5/9)
όπως είπα και παραπάνω, αυτόνομα συμμετέχει και το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (για πρώτη φορά μετά το Νοέμβρη του '89 σε βουλευτικές)
Eνισχύστε – στηρίξτε την επέμβαση του ΕΕΚ-Τροτσκιστές στις εκλογές του Οκτώβρη (2/9)
Aνεξάρτητο κατέρχεται το EEK–Tροτσκιστές στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Oκτωβρίου (9/9)
ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ 4 ΤΟΥ ΟΚΤΏΒΡΗ, ΣΤΗΡΙΞΤΕ, ΔΥΝΑΜΩΣΤΕ, ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟ ΕΕΚ –ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ(10/9)

Αυτόνομα κατεβαίνει και η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ)
ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ