ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΜΤ 29/1/09 - ΣΣΕ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΣΣΕ ΣΤΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

Ένας αναγκαίος απολογισμός

Πριν από 2 χρόνια η γενική συνέλευση του σωματείου μας κλήθηκε να αποφασίσει αν θα αποδεχθεί την πρόταση του μεσολαβητή του ΟΜΕΔ για τη σύμβαση του 2006-2007.

Εκείνη η πρόταση παρέπεμπε, όσον αφορά τα μισθολογικά και θεσμικά, στην ήδη υπάρχουσα σύμβαση του ΣΤΥΕ (που δεν αντιστοιχούσε στις απαιτήσεις μας), άνοιγε όμως το θέμα για την αναγνώριση της εξαρτημένης σχέσης των εργαζόμενων με ΔΠΥ μέσα από τη θεσμοθέτηση διμερούς (σωματείου-εργοδοτών) επιτροπής «διαμόρφωσης κριτηρίων».

Η τότε συνέλευση αποφάσισε να προχωρήσει στη διαδικασία της Διαιτησίας, αποδεχόμενη την πρόταση του μεσολαβητή, με 4 βασικά κριτήρια:

• Για πρώτη φορά άνοιγε η συζήτηση για υπαγωγή των εργαζόμενων με ΔΠΥ στις πρόνοιες συλλογικής σύμβασης, γεγονός που θεωρήθηκε ότι ανοίγει το δρόμο όχι μόνο για την προστασία αυτών των εργαζόμενων, αλλά και για τη δυνατότητα συσπείρωσής τους στην κατεύθυνση της οριστικής κατάργησης των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
• Για πρώτη φορά υπήρξε μια «κατοχύρωση» της δυνατότητας του Σωματείου να υπογράφει ΣΣΕ, γεγονός σημαντικό για όλη τη μετέπειτα πορεία.
• Τη ύπαρξη μιας σύμβασης - εργαλείο για την ενοποίηση του κλάδου (η σύμβαση του ΣΤΥΕ ίσχυε μόνο για τα μέλη του και δεν κάλυπτε τους εργαζόμενους με ΔΠΥ) και την αξιοποίησή της για την αγωνιστική συσπείρωση των εργαζόμενων με την επιβολή της στην πράξη.
• Η διαδικασία της Διαιτησίας θεωρήθηκε (και σωστά) ένα επόμενο πεδίο διεκδίκησης.
  

Η συνέχεια ήταν θετική για το σωματείο:

• Στη διαδικασία της διαιτησίας, αντί για επιτροπή που θα διαμόρφωνε κριτήρια, επιμένοντας στην διεκδίκησή μας, πετύχαμε να διατυπωθούν στη σύμβαση τα κριτήρια της εξαρτημένης σχέσης και να υπαχθούν στους όρους της όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από τον τρόπο πληρωμής τους.
• Κηρύξαμε τη σύμβαση υποχρεωτική, και ξεκινήσαμε μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης των εργαζόμενων στον κλάδο, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν διανοηθεί προηγούμενα ότι μπορεί να καλυτερέψουν τη ζωή τους μέσα από συλλογικές νίκες. Η διεκδίκηση της σύμβασης από τον κάθε ατομικό εργοδότη έδωσε έδαφος στο να αναπτυχθεί η συλλογικότητα και αγωνιστικότητα σε πολλούς χώρους δουλειάς.
• Η πολιτική σημασία της νίκης μας στον αγώνα ενάντια στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, κίνησε το ενδιαφέρον, την ελπίδα και την αλληλεγγύη ευρύτερων κομματιών του εργατικού κινήματος, ενώ ταρακούνησε τον υποταγμένο συνδικαλισμό, καθώς το θέμα των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και της αναγνώρισης αυτών των εργαζόμενων από το συνδικαλιστικό κίνημα έγινε, ένα από τα κεντρικά ζητήματα στο συνέδριο του ΕΚΑ.
• Αποκρούσαμε με επιτυχία τη συνδυασμένη προσπάθεια της εργοδοσίας και του εργοδοτικού συνδικαλισμού να ακυρώσουν την ισχύ της σύμβασης για τους εργαζόμενους με ΔΠΥ (τόσο τα ασφαλιστικά μέτρα του ΣΤΕΑΤ όσο και η ένσταση αντιπροσωπευτικότητας του ΣΤΥΕ έβαλαν σε αυτό ακριβώς το σημείο). Υπηρετήσαμε τις διαδοχικές δικαστικές μάχες μέσα από επανειλημμένες αγωνιστικές κινητοποιήσεις του σωματείου και απευθυνόμενοι προς άλλα πρωτοβάθμια σωματεία του κλάδου και με την έμπρακτη αλληλεγγύη τους. Πετύχαμε η κεντρική αυτή διεκδίκηση να εμπεδωθεί τόσο νομικά, αλλά κυρίως στη συνείδηση των εργαζόμενων του κλάδου.
• H κατοχύρωση της δυνατότητας του Σωματείου να υπογράφει ΣΣΕ, εκφράζει την δυναμική παρουσία του Σωματείου, το προηγούμενο διάστημα. Από αυτή την άποψη, αποτελεί κατάχτηση για τους μισθωτούς τεχνικούς, ενώ συνιστά ένα πλήγμα στον εργοδοτικό ΣΤΥΕ, που αντιλαμβάνεται τη συνδικαλιστική δράση ως τελετουργία συναλλαγής με τους εργοδότες, χωρίς καμία δράση και αγωνιστικό προσανατολισμό.
• Συνολικά εκτιμάμε πως η συλλογική σύμβαση και η μάχη για την εφαρμογή της, αποτέλεσε σημαντικό βήμα στην εμπλοκή μας με πραγματικούς όρους στην ταξική πάλη, στη μαζικοποίηση και στο δυνάμωμα του σωματείου.

Μπροστά στη νέα σύμβαση

Αυτή τη στιγμή το σωματείο βρίσκεται μπροστά σε σημαντικά ζητήματα που πρέπει να αναγνωρίσουμε και να τοποθετηθούμε.

Για δεύτερη χρονιά, η σύμβαση που υπέγραψαν οι εργοδότες με το ΣΤΥΕ αποτελεί ένα υπαρκτό όριο στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, λειτουργεί σαν τροχοπέδη στις διεκδικήσεις μας. Άλλωστε αυτός ήταν ο λόγος που οι εργοδότες έσπευσαν να συμφωνήσουν πριν ακόμα και από τη Γενική Συλλογική Σύμβαση της ΓΣΕΕ, για πρώτη φορά χωρίς τη μεσολάβηση του ΟΜΕΔ, και να «προικοδοτήσουν» το ΣΤΥΕ με «γενναίες» για τα δεδομένα του εργοδοτικού συνδικαλισμού αυξήσεις της τάξης του 7+7%.

Τα δεδομένα που έχουμε, συνοψίζονται στα παρακάτω:

• Η πρόταση απέχει από τις διεκδικήσεις μας. Βέβαια δεν ξεκινά από το μηδέν αλλά από την προηγούμενη βάση που κατακτήσαμε, ενώ όσον αφορά τα οικονομικά ζητήματα δεν ξεφεύγει από τα όρια που υπαγορεύει η κυβερνητική πολιτική και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός.
• Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία να διατηρηθεί σε ισχύ η κατάκτηση της ύπαρξης σύμβασης που καλύπτει τους εργαζόμενους με ΔΠΥ. Πολύ δε περισσότερο που κάτι τέτοιο δεν έχει ακόμα κατακτηθεί από κανένα άλλο κλάδο ή σωματείο και άρα η συμβολή μας για τις εργατικές διεκδικήσεις είναι ευρύτερη.
• Χιλιάδες εργαζόμενοι στον κλάδο (οι εργαζόμενοι με ΔΠΥ), στο βαθμό, που δεν υπογράψουμε ΣΣΕ, δεν καλύπτονται από συλλογική ρύθμιση κι αυτό σε μια περίοδο σκλήρυνση της πολιτικής της κεφαλαίου λόγω της οικονομικής κρίσης.
• Στην πρόταση συλλογικής σύμβασης του σωματείου είχαμε διαμορφώσει τα μισθολογικά αιτήματά μας με κριτήριο τις ανάγκες μας και την συνολική κερδοφορία του κλάδου και όχι τις υπάρχουσες θεσμικά κατοχυρωμένες κατώτερες αμοιβές, δηλαδή πολύ μεγαλύτερους μισθούς από αυτούς που μας προτείνονται. Δεν έχουμε όμως αυταπάτες ότι στον ΟΜΕΔ μπορεί να έχουμε ριζικές ανατροπές στο οικονομικό πεδίο, αφού ακολουθεί την κυβερνητική πολική. Ωστόσο το γεγονός ότι η πρόταση δεν περιλαμβάνει μόνο κατώτερα όρια, αλλά αυξήσεις που δικαιούνται και όσοι εργαζόμενοι λαμβάνουν αμοιβές μεγαλύτερες των βασικών, διευρύνει το πεδίο διεκδίκησης στους χώρους δουλειάς.
• Στο θεσμικό επίπεδο επίσης δεν έχουμε πετύχει κάτι χειροπιαστό σ’ αυτή τη φάση, έχουμε πετύχει όμως να αναγνωρισθούν και να τεθούν στο τραπέζι δύο από τα βασικά ζητήματα που προτείναμε. Τα ζητήματα αυτά αποτελούν αντικειμενικά σημεία διαπραγμάτευσης στην φάση της διαιτησίας.
• Όπως απέδειξε η εμπειρία των τελευταίων 2 χρόνων, μια σύμβαση, κρίνεται και από το κατά πόσο λειτουργεί σαν εργαλείο συσπείρωσης και διεκδίκησης στους χώρους δουλειάς και από τη δράση του σωματείου για να την επιβάλλει (τελευταίο παράδειγμα η νίκη του σωματείου και των εργαζόμενων στα γραφεία κτηματογράφησης). Από αυτή τη σκοπιά η υπογραφή της θα είναι ένα όπλο στα χέρια μας. Αποτελεί στοίχημα για το σωματείο να κάνει την σύμβαση αντικείμενο διεκδίκησης των εργαζόμενων, να παλέψει ενάντια στην όποια παραβίασή της, να στηρίξει τις διεκδικήσεις στους χώρους. Για να είναι καθολική η εφαρμογή της, σε μια περίοδο που η καταιγίδα της ελαστικής και επισφαλούς εργασίας επιχειρεί να σαρώσει κάθε συλλογικό δικαίωμα και κεκτημένο.
• Κρίσιμο ζήτημα για το σωματείο αποτελεί η ενωτική και αγωνιστική υπέρβαση των ορίων που θέτει η φιλο-εργοδοτική στάση του ΣΤΥΕ. Το σωματείο πρέπει να ανατρέψει την δυνατότητα του ΣΤΥΕ να υπογράφει συμβάσεις εργασιακής ειρήνης με τους εργοδότες. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι φέτος για πρώτη φορά, ο ΣΤΥΕ υπέγραψε ΣΣΕ και στη βιομηχανία με τον απευθείας με το ΣΕΒ, ακυρώνοντας τον ρόλο του ΣΤΕΒ, και μάλιστα με χαμηλότερους βασικούς μισθούς! Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα ακόμα εμπόδιο για την υπογραφή ικανοποιητικών συλλογικών συμβάσεων. Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να ξεκινήσει μια καμπάνια σε όλους τους χώρους (μελέτη, κατασκευή, βιομηχανία, πληροφορική κλπ), με άξονες:

1. Διεκδίκηση ΣΣΕ για όλους τους κλάδους με αποφασιστική βελτίωση των αμοιβών και των όρων εργασίας.

2. Ενιαία εργατική στάση απέναντι στην εργοδοτική αδιαλλαξία, με αγωνιστικό συντονισμό όλων των σωματείων του χώρου (κλαδικών και επιχειρησιακών)
3. Συνελεύσεις /συγκεντρώσεις των εργαζομένων στους μεγάλους χώρους για διαμόρφωση και στήριξη των αιτημάτων.
4. Συντονισμένες απεργιακές και άλλες δράσεις στους κλάδους

• Τέλος, με βάση την προηγούμενη εμπειρία, η διαιτησία είναι τυπικά και ουσιαστικά ένα νέο στάδιο διαπραγμάτευσης. Πηγαίνουμε στη διαιτησία με προοπτική να διευρύνουμε τις κατακτήσεις μας ξαναθέτοντας το σύνολο των θέσεων που προβάλαμε στη διαδικασία της μεσολάβησης.

Παίρνοντας υπ’ όψη όλα τα παραπάνω προτείνουμε στη Γενική Συνέλευση να αποδεχτεί την πρόταση του ΟΜΕΔ και να την προωθήσει στη Διαιτησία.

Για την υποστήριξη της διαπραγματευτικής μας ικανότητας στη διαιτησία προκηρύσσουμε στάση εργασίας και κινητοποίηση στους εργοδοτικούς φορείς, με βάσει τις ημερομηνίες των διαδικασιών και τις ανάγκες της πάλης. Επίσης αποφασίζουμε την ανάπτυξη δράσης και ενημέρωσης των συναδέλφων στους χώρους δουλειάς και των άλλων σωματείων του κλάδου για τις θέσεις του Σωματείου ενόψει της κινητοποίησης.

Ακόμα:

• Επιδιώκουμε το συντονισμό των σωματείων στην πληροφορική/ τηλεπικοινωνίες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στον κλάδο με την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, την μη καταβολή δεδουλευμένων, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Συντονισμός με τα σωματεία και τους εργαζόμενους για την διεκδίκηση συλλογικής σύμβασης για τον κλάδο.
• Το επόμενο διάστημα το σωματείο πρέπει ιδιαίτερα να παλέψει με πιο αποφασιστικές μορφές για την αποτροπή των απολύσεων ενάντια στην εργοδοσία και στην κυβερνητική πολιτική επιδότησης των απολύσεων, για την προστασία των ανέργων. Καταγραφή και οργάνωση των άνεργων στον κλάδο, άμεσα κινητοποίηση-κατάληψη στο ΤΣΜΕΔΕ για την διεκδίκηση επιδόματος ανεργίας για τους μηχανικούς με ΔΠΥ.

Αθήνα 29/01/2009

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΣΣΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

Όπως είναι γνωστό βρισκόμαστε στην τελική ευθεία των διαπραγματεύσεων του Σωματείου για τη ΣΣΕ για τις τεχνικές εταιρείες στην Αττική.

Μετά την άρνηση της εργοδοσίας να προσέλθει σε απ’ ευθείας διάλογο για τη διαπραγμάτευση της νέας σύμβασης στη μελέτη – κατασκευή το σωματείο προσέφυγε στον ΟΜΕΔ.

Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων η εργοδοτική πλευρά επανέφερε την άρνηση της να υπογραφεί ΣΣΕ για τους εργαζόμενους με ΔΠΥ και αμφισβήτησε την ανάγκη να υπογράψει νέα ΣΣΕ με το ΣΜΤ αφού ήδη έχει ήδη υπογράψει με το ΣΤΥΕ. Επίσης ήταν αρνητική απέναντι στα οικονομικά και θεσμικά μας αιτήματα, βάζοντας σαν όριο την ΣΣΕ του ΣΤΥΕ.

Στις διαπραγματεύσεις επιδιώξαμε να πετύχουμε μια χειροπιαστή βελτίωση των όρων εργασίας μας, στοιχειοθετήσαμε τις απαιτήσεις μας με επιχειρήματα σχετικά με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων, την τεράστια απώλεια των εισοδημάτων μας, τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και το φορολογικό και την ευρωστία των επιχειρήσεων του κλάδου. Υποστηρίξαμε ακόμα πως η υφιστάμενη σύμβαση του ΣΤΥΕ δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα των εργασιακών σχέσεων (π.χ. εργαζόμενοι με ΔΠΥ με εξαρτημένη σχέση εργασίας) και απέχει πολύ από τα αιτήματα του κλάδου.

Μετά από τις διαπραγματεύσεις ο μεσολαβητής του ΟΜΕΔ κατέληξε σε πρόταση, η οποία έχει τα παρακάτω βασικά σημεία, τα οποία πρέπει να συνεκτιμήσουμε:

1. Διατηρείται η κατάκτηση της προηγούμενης σύμβασης, δηλαδή καλύπτει και τους εργαζόμενους με ΔΠΥ.
2. Έχει αναδρομική ισχύ με πρόβλεψη για αυξήσεις τόσο για το 2008 όσο και για το 2009.

Στα μισθολογικά και θεσμικά θέματα παραπέμπει στη σύμβαση που υπέγραψε πέρσι ο ΣΤΥΕ με τις εργοδοτικές οργανώσεις. Συγκεκριμένα: Οι βασικοί μισθοί των μηχανικών αυξάνονται από 1/1/ 2008 κατά 6% και από 1/1/2009 κατά 6%. Οι βασικοί μισθοί των υπόλοιπων τεχνικών αυξάνονται κατά 7%από 1/1/ 2008 και από 1/1/ 2008 κατά 7% Τις αυξήσεις δικαιούνται και όσοι εργαζόμενοι λαμβάνουν αμοιβές μεγαλύτερες των βασικών. Όλοι οι πτυχιούχοι Μέσων Τεχνικών Σχολών, διετούς τουλάχιστον φοίτησης, κατατάσσονται στην μισθολογική κλίμακα των πτυχιούχων Εργοδηγών – Σχεδιαστών – Τεχνικών Μ.Ε., στο αμέσως επόμενο μισθολογικό κλιμάκιο από αυτό που θα εντάσσονταν. Προβλέπεται επίδομα ενοικίου 280 ευρώ σε όσους εργαζόμενους διαμένουν, μακριά από τον τόπο μονίμου κατοικίας τους.

3. Περιλαμβάνει στο πεδίο ισχύος της την ειδικότητα των Περιβαλλοντολόγων ΠΕ.
4. Στα αιτήματα του ΣΜΤ για τα θέματα προστασίας προσωπικών δεδομένων (κάμερες στο χώρο εργασίας, κλπ) και πληρωμένων εκπαιδευτικών αδειών προτείνει τη σύσταση δύο διμερών επιτροπών (σωματείο - εργοδοτικές οργανώσεις) με αντικείμενα α) την προστασία των προσωπικών δεδομένων των εργαζόμενων και β)τα θέματα επιμόρφωσης και επαγγελματικής κατάρτισης.

Η τελική πρόταση του μεσολαβητή θα αποτελέσει τη νέα ΣΣΕ αν γίνει αποδεκτή και από τα δύο μέρη. Αν απορριφθεί από την εργοδοσία η διαδικασία μπορεί να συνεχιστεί (στη διαιτησία) εφόσον το σωματείο αποδεχτεί την πρόταση. Έτσι στη διαιτησία μπορεί να προκύψει ΣΣΕ. Η διαδικασία της Διαιτησίας είναι ένα νέο στάδιο της διαπραγμάτευσης με την εργοδοτική πλευρά.

Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Τετάρτη 4 Φλεβάρη μαζική παράσταση διαμαρτυρίας της ΠΕΚΟΠ και της Πρωτοβουλίας στη 1η ΔΥΠΕ Αττικής, η οποία είναι η εποπτεύουσα αρχή των Νοσοκομείων του Νομού Αττικής. Στην κινητοποίηση συμμετείχαν επίσης εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας. Σκοπός της παράστασης διαμαρτυρίας ήταν να απαιτήσουμε

α) να δοθούν τώρα στην ΠΕΚΟΠ όλα τα στοιχεία για τις συμβάσεις έργου που υπογράφουν τα Δημόσια Νοσοκομεία με εταιρείες καθαρισμού

β) να απαιτήσουμε την κατάργηση του δουλεμπορίου

γ) να καταγγελθούν όλες οι συμβάσεις με τις εταιρείες που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία

δ) να αλλάξει αμέσως το καθεστώς μισθοδοσίας και οι καθαρίστριες να πληρώνονται από τις υπηρεσίες των Δημόσιων Νοσοκομείων.

Καταγγέλλουμε την προκλητική παρουσία ισχυρότατων ειδικών κατασταλτικών μηχανισμών (ΜΑΤ, πυροσβεστικό όχημα) έξω από τη ΔΥΠΕ, στο πλαίσιο της συνολικότερης αυταρχικής αντιμετώπισης των κοινωνικών κινημάτων το τελευταίο διάστημα.

Αντιπροσωπεία της ΠΕΚΟΠ, της Πρωτοβουλίας Σωματείων και της ΟΙΥΕ συναντήθηκε με τον υποδιοικητή της 1ης ΔΥΠΕ κ. Μπεχράκη. Ο κ. Μπεχράκης μάς ενημέρωσε ότι η ΔΥΠΕ δεν υπογράφει τις σχετικές συμβάσεις και ότι αυτές μπορεί κανείς να τις βρει στα αντίστοιχα νοσοκομεία. Επίσης, μας ενημέρωσε ότι τα πορίσματα των ελέγχων του ΣΕΠΕ (Επιθεωρήσεις Εργασίας – Υπουργείο Απασχόλησης) για τις καθαρίστριες στα Δημόσια Νοσοκομεία ουδέποτε κοινοποιήθηκαν στη ΔΥΠΕ.

Από τα παραπάνω προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα σε σχέση με τη στάση των δημόσιων οργανισμών που απασχολούν ενοικιαζόμενους εργαζομένους:

1) Για ποιο λόγο οι συμβάσεις των Δημόσιων Νοσοκομείων με τις εταιρείες καθαρισμού αποτελούν επτασφράγιστο κρατικό μυστικό; Μήπως γιατί αποκαλύπτουν ότι τα Νοσοκομεία καταβάλλουν για αμοιβές πολύ μεγαλύτερα ποσά από όσα φτάνουν στις καθαρίστριες; Για ποιο λόγο επέλεξε στις 14 Ιανουαρίου η Διοίκηση του «Ευαγγελισμού» να εμπαίξει και να παραπλανήσει τους εκπροσώπους της ΠΕΚΟΠ και των σωματείων, όταν δήλωνε ότι δεν έχει συμβάσεις και ότι πρέπει να πάμε στις ΔΥΠΕ;

2) Για ποιο λόγο οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του δημοσίου, όπως είναι το ΣΕΠΕ, δεν κοινοποιούν τα πορίσματα των ελέγχων στις διοικήσεις των Νοσοκομείων και τις εποπτεύουσες αρχές, όπως είναι οι ΔΥΠΕ; Μήπως γιατί, εάν κοινοποιούνταν οι έλεγχοι στους δημόσιους οργανισμούς που κάνουν τις συμβάσεις, θα υπήρχε ζήτημα ακύρωσης των συμβάσεων, εφόσον ρητά σχετικές εγκύκλιοι και νόμοι επιβάλλουν την τήρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και της εργατικής νομοθεσίας; Μήπως με αυτό τον τρόπο συγκαλύπτεται η δράση των δουλεμπορικών εταιρειών;

Εμείς δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται να μείνουμε άπραγοι. Δεν ανεχόμαστε τον εμπαιγμό και τη συγκάλυψη. Θα χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο για να αποκαλύψουμε την πραγματικότητα του σύγχρονου δουλεμπορίου και θα εντείνουμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στο απαράδεκτο καθεστώς της ενοικίασης εργαζομένων. Καλούμε όλα τα σωματεία στη σύσκεψη που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Φλεβάρη στις 5 μ.μ. (Ανδρέα Λόντου 6 και Μεσολογγίου, β΄ όροφος)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η μαζική κινητοποίηση της Πέμπτης 22/1 ήταν η αρχή.

Δράση ενάντια στο δουλεμπόριο. Κανένας εργαζόμενος ενοικιαζόμενος.

Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη στάση της ΓΣΕΕ

Η «Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα», χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους, νέους, μετανάστες, που παραβρέθηκαν στην συγκέντρωση στα Προπύλαια και διαδήλωσαν στο Υπουργείο Απασχόλησης την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου. Η πολύ μαζική κινητοποίηση που οργάνωσε η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων ήταν ένας σημαντικός σταθμός για την πάλη των εργαζομένων ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, ενάντια στο σύγχρονο δουλεμπόριο και τις μαύρες και ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Η συνέχεια του αγώνα θα είναι εξίσου μαζική και αποφασιστική, ώστε να μπει τέρμα στο δουλεμπόριο, τις εργολαβίες και την ασυδοσία των εργοδοτών.

Η μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων και των σωματείων τους, βρήκε θετική ανταπόκριση σε χιλιάδες εργάτες, υπαλλήλους, μετανάστες, νέους. Βρήκε όμως απέναντί της την ΓΣΕΕ! Ο πρόεδρός της Παναγόπουλος, έσπευσε γρήγορα να διαχωρίσει τη στάση του από τις κινητοποιήσεις και δράσεις αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στις παρεμβάσεις των σωματείων ενάντια στο δουλεμπόριο. Με μια κατάπτυστη ανακοίνωση και δηλώσεις όχι μόνο κατήγγειλε την πιο μαζική εργατική συγκέντρωση και διαδήλωση του τελευταίου διαστήματος, αλλά επιτέθηκε στα σωματεία δηλώνοντας ψευδώς ότι αυτά δεν είναι μέλη της ΓΣΕΕ, δεν ανήκουν στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και είναι «σφραγίδες».

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτή την απαράδεκτη και προκλητική στάση του προέδρου της ΓΣΕΕ είναι πολλά.

-Οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα είναι εκείνο που δεν κάνει τίποτα, όταν επιτίθενται δολοφονικά σε μια εργάτρια συνδικαλίστρια;

-Πάνω από 70 πρωτοβάθμια σωματεία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα είναι «σφραγίδες», όπως δήλωσε ο κ. Παναγόπουλος; Πώς οι σφραγίδες οργανώνουν μαζική κινητοποίηση χιλιάδων εργαζομένων;

-Γιατί σιωπά η ΓΣΕΕ για την ΟΙΚΟΜΕΤ και τις εργολαβικές και δουλεμπορικές εταιρείες. Γιατί ένα μήνα τώρα δεν έχει πράξει τίποτα για την υπεράσπιση της Κωνσταντίνας και των εργαζομένων στις δουλεμπορικές εταιρείες και τους εργολάβους;

-Γιατί εξακολουθεί να την καθαριότητα του απαστράπτοντος κτιρίου της σε ιδιωτική εταιρεία;

- Γιατί αποσιωπά ότι το Εργατικό Κέντρο Πειραιά έχει δεχτεί το εργοδοτικό σωματείο στην ΟΙΚΟΜΕΤ ως μέλος του;

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και η Συνομοσπονδία αντί να καταγγέλλουν τη δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων ας ασχοληθούν με τον εργασιακό μεσαίωνα στον οποίο αναγκάζεται να ζει η πλειοψηφία των εργαζομένων.

Αθήνα 25/1/2009

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα

7η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΚΚΕ (μ-λ)

-Το μαζικό ξέσπασμα της νεολαίας τον Δεκέμβρη.
-Oι διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους, ενάντια στους φονιάδες σιωνιστές και ιμπεριαλιστές.
-Τα χιλιάδες τρακτέρ, στα μπλόκα του αγώνα της αγροτιάς, η ένταση της φτώχειας και της ανεργίας, μαρτυρούν την όξυνση της ταξικής πάλης και τη μετατροπή της οργής του εργαζόμενου λαού σε δράση.
Το σύστημα και όλο το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό, εντείνει και στηρίζει την άγρια επίθεση στον κόσμο της δουλειάς και της νεολαίας, ταυτόχρονα ενισχύει όλο και περισσότερο την κρατική καταστολή και τρομοκρατία.
Και όσο το σύστημα στριμώχνεται, τόσο περισσότερο πλασάρονται οι εκλογές,σαν λύση με στόχο να αποπροσανατολιστούν οι αγώνες και να τους οδηγήσουν στα πεδία που το σύστημα είναι ισχυρό, σε λογικές αδιέξοδες για το κίνημα.
Οι αγώνες ανέδειξαν με ιδιαίτερη ένταση το πρόβλημα της Αριστεράς. Η κουβέντα με έναν τρόπο έχει ανοίξει. Το τραγικό είναι ότι έχει ανοίξει με πρωτοβουλία του συστήματος και πιο συγκεκριμένα για το τι Αριστερά χρειάζεται το ίδιο.
Η ανάγκη βρίσκεται σε αντίθετη κατεύθηνση. Να ανοίξει η συζήτηση για το τι Αριστερά χρειάζεται σήμερα η εργατική τάξη, η νεολαία και όλος ο κόσμος της δουλειάς.
Το ΚΚΕ(μ-λ) στοχεύει στη Συνδιάσκεψή του να θέσει το ζήτημα της Αριστεράς όσο πιο ολοκληρωμένα μπορεί. Να ανοίξουν όλα τα ζητήματα καθαρά και παστρικά με κριτική και αυτοκριτική διάθεση.
Για να διαμορφωθεί η δυνατότητα ισχυροποίησης της επαναστατικής κομμουνιστικής κατεύθηνσης στο κίνημα, για να μπορούν οι εργαζόμενοι και η νεολαία να κερδίζουν νίκες και να γίνεται πιο φανερός ο δρόμος για τη συνολικότερη ανατροπή.

Από το http://antigeitonies.blog.com/

Εκεί υπάρχει και η αποψη του ΚΚΕ (μ-λ) για την εκδήλωση στο Σπόρτιγκ το Σάββατο

Μια πρώτη τοποθέτηση για το εγχείρημα ΜΕΡΑ-ΕΝΑΝΤΙΑ

Μία βασική διαπίστωση

Η ένταση της επίθεσης, η πολύπλευρη βαρβαρότητα της κυβερνητικής πολιτικής, του συστήματος, του ιμπεριαλισμού, αποτελεί τη βάση της έντασης των ταξικών αντιθέσεων, της ίδιας της ταξικής πάλης. Μαζικά και μαχητικά, τμήματα της νεολαίας, του λαού (των λαών), βγαίνουν στο δρόμο, στον αγώνα, διαδηλώνουν την οργή τους, αναζητούν απαντήσεις απέναντι στην επίθεση, αναζητούν μέλλον και προοπτική για τη ζωή τους. Αυτό είναι το φόντο των τελευταίων χρόνων, αυτό είναι και το φόντο της έκρηξης του Δεκέμβρη, αυτό είναι το φόντο των αγροτικών μπλόκων.

Ταυτόχρονα –και αυτή η επισήμανση λείπει από τις κυκλοφορούσες αναλύσεις– οι αγώνες αυτοί δεν συναντούν μια αξιόμαχη, αγωνιστική, επαναστατική Αριστερά, συνδεδεμένη με τις μάζες ,γιατί αυτή δεν υπάρχει! Στο έδαφος της πραγματικότητας μετριόμαστε όλοι. Το ξέσπασμα της νεολαίας του Δεκέμβρη έσπασε προβλέψεις, διέλυσε «σταθερές», έβγαλε τη γλώσσα στα επιτελεία του συστήματος, στρίμωξε τη συμβιβασμένη αριστερά που περίμενε ήσυχα-ήσυχα τις εκλογές, προσπέρασε και όλες τις δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα. Η ταξική πάλη είναι αυστηρή με όλους. Είναι πραγματική.

Το γεγονός ότι το ξέσπασμα αυτό «υπερφαλάγγισε» και το σύνολο των δυνάμεων που δρουν στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι πιστεύουμε μια τίμια διαπίστωση, που σχετίζεται με το ζήτημα που κουβεντιάζουμε.

Είναι βασικό «καθήκον» η σύνθεση και η συγκρότηση μιας τέτοιας αγωνιστικής, επαναστατικής Αριστεράς μέσα στην πάλη και στο κίνημα. Αυτή η έλλειψη δεν προέκυψε χθες, έχει ιστορία δεκαετιών και η αντιμετώπισή της σε όλα τα επίπεδα έχει συγκεκριμένα προαπαιτούμενα, δοκιμασίες, συγκρούσεις που δεν μπορούν να «ολοκληρωθούν» τον άλλο μήνα, στις επόμενες εκλογές. Κυρίως δεν μπορεί να αναπτυχθεί αυτή η διαδικασία με τις εκλογές, με την υπαγωγή του κινήματος σε αυτές! Ούτε μπορεί να απαντηθεί με την «εκβιαστική» (έξω δηλαδή από τα αποτελέσματα της ταξικής πάλης) δημιουργία «πόλων» σύνταξης «ολοκληρωμένων προγραμμάτων» και αντίστοιχων τακτικών που μπορεί βραχυπρόθεσμα να τροφοδοτούν την αυταπάτη ότι «επιτέλους άνοιξε ο δρόμος» αλλά τελικά ανακυκλώνουν τις απογοητεύσεις και τα αδιέξοδα.

Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση της εργατικής τάξης, για να αντιληφθεί ότι η «συγκρότηση για τον εαυτό της» προϋπόθεση για την ανασύνθεση της αριστεράς μέλλεται και απαιτείται να γίνει για να κατανοήσει πως η υπόθεση της Αριστεράς δεν μπορεί να απαντηθεί –έστω σ’ έναν σημαντικό βαθμό– με κάποιο «γρήγορο κόλπο» και με βάση το… εκλογικό πρόγραμμα του συστήματος.

Βασικά μέτωπα

Τα βασικά μέτωπα πάλης όπως τα διαμορφώνει η πραγματικότητα είναι κατά τη γνώμη μας συνοπτικά τα εξής:

- Πάλη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό (ΗΠΑ-ΕΕ), στις ξένες βάσεις και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια που δολοφονούν λαούς και καταστρέφουν χώρες.

- Αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου, επίθεση που θα ενταθεί το αμέσως επόμενο διάστημα που θα ζήσουμε μια τεράστια εκστρατεία μεταφοράς της καπιταλιστικής κρίσης στα συνήθη θύματα. Το ζήτημα αυτό συμπεριλαμβάνει μια σειρά ζητήματα που σχετίζονται με την ανεργία, με τις απολύσεις, με τους μισθούς, με τις εργασιακές σχέσεις κ.α.

- Αντίσταση στην κρατική καταστολή και την περιστολή των ελευθεριών, που θα πάρει κατακλυσμιαίες διαστάσεις την περίοδο που ανοίγει.

Πιστεύουμε ότι το σύνολο των δυνάμεων που θέλουν να συμβάλουν στην οικοδόμηση κινήματος πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα με κάποια βασικά στοιχεία πολιτικής κουλτούρας:

1. Με ψύχραιμη και ειλικρινή ανάλυση των δεδομένων, των δυνατοτήτων και των αδυναμιών.

2. Με λογική και τακτική όσο το δυνατόν μονιμότερης κοινής δράσης και συνεννόησης, μακριά από λογικές ηγεμονισμών, «υγειονομικών ζωνών» και αποκλεισμών.

3. Με συνείδηση ότι τελικά κριτής δεν είναι ο μικρόκοσμος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς αλλά η συμβολή στην ταξική πάλη και τους αγώνες που θα συνεχίσουν να ξεσπάνε.

4. Με την παραδοχή ότι οποιαδήποτε συγκρότηση της επαναστατικής Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει έξω από την ανάγκη απάντησης των καθηκόντων που θέτει σήμερα η ταξική πάλη.

5. Με πλήρη συνείδηση ότι ο καπιταλισμός είναι σε μια φάση που δε σηκώνει μεταρρυθμίσεις και εξανθρωπισμούς και άρα προτάσεις διαχείρισής του δεν έχουν καμία υλική βάση.

Κοινή δράση

Έχουμε λοιδορηθεί από άλλες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις ότι είμαστε η «οργάνωση που κάνει μία πρόταση κοινής δράσης τη βδομάδα». Είναι φανερό απ’ όλα που αναφέραμε παραπάνω ότι σε αυτό το μοτίβο θα συνεχίσουμε γιατί αυτό πιστεύουμε ότι:

1. Αντιστοιχεί στα σημερινά πιεστικά καθήκοντα.

2. Δεν μπορεί να ξεπεραστεί (το στάδιο της κοινής δράσης) και να δώσει μεταφυσικά τη θέση του σε συγκροτήσεις άλλου επιπέδου και ποιότητας.

Άλλωστε θα πρέπει να μας απαντηθεί πώς γίνεται οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να αδυνατούν να δώσουν ένα ενιαίο ραντεβού για πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, να δυσκολεύονται και να καθυστερούν τόσο να οργανώσουν μια πορεία για την απελευθέρωση των συλληφθέντων του Δεκέμβρη (τα προφανή δηλαδή) αλλά την ίδια ώρα να είναι έτοιμες για «μεγαλύτερα πράγματα». Ούτε και θα κρύψουμε την ενόχλησή μας για μια σειρά πρωτοβουλίες από τις οποίες με διάφορους τρόπους ουσιαστικά αποκλειόμαστε.

Θα πρέπει ακόμα να δηλώσουμε ότι είμαστε αρκετά πεισμένοι πως –παρά τις αντίθετες επιβεβαιώσεις- στο πίσω μέρος του μυαλού αρκετών από τους διοργανωτές της εκδήλωσης στις 31/1 , βασικό άγχος αποτελούν οι εκλογές και η καταγραφή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς σε αυτές.

Και αυτό το θεωρούμε ουσιαστικά υποταγή στους συσχετισμούς που αντί να βοηθάει ένα αγωνιστικό δυναμικό να αντιληφθεί τα σημερινά προβλήματα, το οδηγεί σε μια «αριστερή» εκδοχή κοινοβουλευτικών αυταπατών.

Σαν επίλογος

Μια σειρά αυταπάτες που σε ένα βαθμό υπήρχαν για τη φύση του ιμπεριαλισμού – καπιταλισμού (ακόμα και οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες) βρίσκονται στον αέρα. Όσο όμως δε δημιουργείται σχετικά πειστικά μια αποτελεσματική διέξοδος στο κίνημα που θα αποφέρει και τις πρώτες νίκες, τόσο οι διάφορες αυτές ρεφορμιστικές αυταπάτες θα σέρνονται και θα ανακυκλώνονται.

Αυτή η προφανής πραγματικότητα δείχνει και πάλι με ιδιαίτερη ένταση το πρόβλημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι και η νεολαία – όλο και πιο πιεστικά: Το πρόβλημα της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ(μ-λ) σκοπεύει στη συνδιάσκεψή του να συμβάλει στη συζήτηση αυτή. Με αγωνία για τι πρέπει να γίνει. Με κριτική και αυτοκριτική διάθεση. Για να συμβάλουμε στην ενίσχυση της κομμουνιστικής κατεύθυνσης, της μόνης που μπορεί να ανεβάσει τους λαϊκούς αγώνες και να οδηγήσει σε νίκες. Η πρώτη ανοιχτή συζήτηση για το άνοιγμα της 7^ης συνδιάσκεψης της οργάνωσής μας θα γίνει το επόμενο Σάββατο 7 Φλεβάρη στα κτίρια Γκίνη του ΕΜΠ. Κάθε οργάνωση και κάθε συναγωνιστής είναι ευπρόσδεκτος στην εκδήλωση αυτή να συμβάλει με την άποψη και την προσέγγισή του.

Κοινή δράση – αντίσταση κάθε μέρα, σε κάθε χώρο για κάθε ζήτημα.

Μόνη λύση η ανάπτυξη λαϊκών αγώνων.

«Οι καινούριες εποχές δεν αρχίζουν αμέσως. Ο παππούς μου ζούσε κιόλας στην καινούρια εποχή. Το εγγόνι μου θα ζει ακόμη στην παλιά…. Από τις καινούριες κεραίες μας ήρθαν οι παλιές βλακείες. Η αλήθεια απλώνεται από στόμα σε στόμα»

Μπ. Μπρεχτ

ΚΚΕ(μ-λ)
29/1/2009

ΜΑΤ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Το εξώφυλλο της Ηρακλειώτικης εφημερίδας για τα χθεσινά γεγονότα
Το ρεπορταζ από το patris.gr
το οποίο αναφέρει σε άλλο άρθρο για την συμπαράσταση του Αρχιεπισκόπου Κρήτης που είναι στη Μόσχα, αλλά και κομμάτων συμπεριλαμβανόμενου του ΚΚΕ (μ-λ).


Ανακοίνωση εξέδωσε και το ΝΑΡ Χανίων :
ΝΑΡ Χανίων: Η τρομοκρατία δεν μας σταματά - Νίκη στον αγώνα των αγροτών

ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΣΠΟΡΤΙΓΚ

Το meranet.gr δεν έχει ανανεωθεί ακόμα, ούτε και το enantia2007.blogspot.com πολύ περισσότερο το enantia.gr.

Στο narnet.gr υπάρχει το ακόλουθο κείμενο για όσα έγιναν
Σπόρτινγκ: ανάγκη της εποχής η αριστερά της ανατροπής
αλλά και
Η πολιτική πρόταση του ΝΑΡ για την συσπείρωση της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς


Στο nka.gr υπάρχει η εισήγηση
Κείμενο κοινού προβληματισμού οργανώσεων της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς


Στο sek-ist.gr, έχουν ανεβεί φωτογραφίες από την εκδήλωση, υπάρχει κι εκεί το
Κείμενο κοινού προβληματισμού οργανώσεων της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς
αλλά και
Η προκύρηξη του ΣΕΚ για την συγκέντρωση της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς



Στο eek.gr, υπάρχει το κείμενο της απόφασης της Κ.Ε. του ΕΕΚ -που νομίζω αποτέλεσε και τη βάση της ομιλίας του σ. Σ.Μιχαήλ
Στο δρόμο της εξέγερσης του Δεκέμβρη!


Tέλος στο okde.org, υπάρχει το
Μήνυμα προς τη συγκέντρωση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς της 31/1/2009 από την LCR και το ΝΑΚ (Γαλλία), 30/1/2009 [σε .pdf]

ΕΙΚΟΝΕΣ - ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΣΠΟΡΤΙΓΚ (Β)

Και πάμε στο δεύτερο μέρος (έσπασα το τόπικ γιατί μάλλον ήταν πολλές οι φωτό).










Ωρα 18:36. Ξεκινάει η εκδήλωση και ο Δημήτρης Δεσύλλας (ΜΕΡΑ) διαβάζει το πρώτο μέρος της κοινής εισήγησης. Πλέον το Σπόρτιγκ έχει πάνω από 2000 κόσμο.





Ωρα 18:56. Στο βήμα ο Θανάσης Διαβολάκης (ΕΝΑΝΤΙΑ), για το δεύτερο μέρος της κοινής εισήγησης. Ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται.





Ωρα 19:10. Εικόνες από την εξέδρα της Σαρανταπόρου.





Ωρα 19:20. Στο βήμα ο Παναγιώτης Σωτήρης (ΑΡΑΝ)





Ωρα 19:50. Μερικά πλάνα από τον κόσμο





Ωρα 19:53. Πλάνα από την άλλη πλευρά.



Και μερικά βιντεάκια (χωρίς ήχο)



Ωρα 19.21


Ωρα 19:54



Ωρα 20:32

ΕΙΚΟΝΕΣ - ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΣΠΟΡΤΙΓΚ (Α)

Περισσότεροι από 2000 βρέθηκαν σήμερα στο κλειστό του Σπόρτιγκ, στην κοινή εκδήλωση που διοργάνωσαν ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΝΑΡ, νΚΑ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ
και τα μετωπικά σχήματα ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. και ΜΕ.Ρ.Α.
Με τους μετριότερους υπολογισμούς πρέπει να είχε τουλάχιστον 2300 κόσμο. O οποίος δικαιώνοντας όσα λέγονται για το χώρο, μαζεύτηκε 1,5 ώρα μετά την ώρα έναρξης από τη μια, αλλά δεν "έσπασε" και με τους δεκάδες ομιλητές από την άλλη.

Κάνω ένα ψιλοedit στο αρχικό ποστ, βάζοντας περισσότερες φωτογραφίες και με χρονική σειρά... (πατώντας πάνω στις φωτό, τις βλέπετε σε μεγαλύτερη ανάλυση)






Ώρα 18:02, εικόνες τραβηγμένες από την "πίσω" μπασκέτα.

Υπάρχουν αρκετά κενά ακόμα στις κερκίδες, ο κόσμος ειναι γύρω στους 1200.

και συνεχίζει να έρχεται.


Tα δυο κεντρικά πανώ της εκδήλωσης.




Ωρα 18:09 , Φωτογραφίες από την εξέδρα της οδού Σαρανταπόρου. Ο κόσμος έχει αρχίσει να πυκνώνει.



Τα κεντρικά πανώ φωτογραφημένα από την ίδια πλευρά





Ωρα 18:14, ακόμα πιο πυκνός ο κόσμος που πλέον είναι γύρω στους 1800.











Ωρα 18:25. Οι διοργανωτές αρχίζουν να κάθονται στο τραπέζι και ο κόσμος είναι γύρω στους 2000.

ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΓΕΝΑΡΗ - ΣΠΟΡΤΙΓΚ

Aύριο γίνεται στο Σπόρτιγκ η εκδήλωση που διοργανώνουν

ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ – ΕΕΚ – ΕΚΚΕ – ΝΑΡ – νΚΑ - ΟΚΔΕ Σπάρτακος – ΟΚΔΕ – ΣΕΚ

και τα μετωπικά σχήματα ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. και ΜΕ.Ρ.Α.

Από narnet.gr


«Τι πρέπει να επιδιώξουμε στο Σπόρτινγκ» (από sek-ist.gr)

(χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατεί στο χώρο, είναι η ύπαρξη της παρακάτω ανακοίνωσης του ΜΕΡΑ Πέλλας στην Εργατική Αλληλεγγύη)

Ξαναβάζω το κείμενο του καλέσματος :

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ – ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ,

ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΤΗΣ Ε.Ε.

Συγκέντρωση – συζήτηση για την κοινή παρέμβαση και δράση

«Η αντικαπιταλιστική αριστερά μπροστά στην κρίση και την εξέγερση»

Γήπεδο Σπόρτιγκ, Σάββατο 31 Γενάρη, 5 μ.μ.

Ένας νεκρός. Στους δρόμους χιλιάδες

Χαιρετίζουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές φοιτητές, εργαζομένους που απαντούν με την εξέγερσή τους στη στυγνή δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, αψηφώντας την άγρια καταστολή και την εκστρατεία συκοφάντησης, τις σφαίρες εναντίον μαθητών στο Περιστέρι. Οι διαδηλώσεις οργής για να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων, η πετυχημένη Πανεργατική Απεργία στις 10 Δεκέμβρη και η πορεία που διοργάνωσαν σωματεία που δεν δέχτηκαν το ξεπούλημα της γραφειοκρατίας, τα ογκώδη συλλαλητήρια, έφεραν στο προσκήνιο τη δυναμική ενός ανερχόμενου κινήματος.

Το ποτάμι της νεολαιίστικης εξέγερσης των μαθητών και φοιτητών δεν γυρνάει πίσω! Αντίθετα εμπνέει και ξεσηκώνει τις γενιές της Αντίστασης, του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης, της Γένοβας και της αντιπολεμικής έκρηξης του 2003, των φοιτητικών καταλήψεων που απέτρεψαν την αναθεώρηση του άρθρου 16 και του Συντάγματος, των πανεργατικών απεργιών για το ασφαλιστικό.

Να συνεχίσουμε. Να νικήσουμε!

- Σε τέτοιες στιγμές δεν έχει θέση η αδράνεια, ούτε μόνο το ξέσπασμα της οργής, αλλά ο συλλογικός, μαζικός, μαχητικός αγώνας. Η αντίδραση στη δολοφονία μπορεί και πρέπει να γιγαντωθεί και να συναντηθεί με τους αγώνες των εργαζομένων, τις κινητοποιήσεις των φοιτητών, τα μπλόκα των αγροτών.

- Να προχωρήσουμε σε μαζικές γενικές συνελεύσεις σε σχολεία και σχολές για να οργανώσουμε καταλήψεις διαρκείας και πανελλαδικό συντονισμό των κινημάτων των φοιτητών και των μαθητών.

- Να στηρίξουμε την προοπτική της Γενικής Απεργίας. Να μεταφέρουμε αυτό το μήνυμα σε κάθε σωματείο, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά.

- Να συνδέσουμε την οργή για την δολοφονία με την αντίσταση στις ρατσιστικές επιθέσεις που κοστίζουν ζωές μεταναστών.

Ποιος υποκινεί την εξέγερση;

Η ακραία ενίσχυση της εκμετάλλευσης και της φτώχειας, της ανεργίας και της μερικής απασχόλησης, του κοινωνικού αποκλεισμού και της περιθωριοποίησης, σε νέες γενιές κολασμένων μέσα στα γκέτο των μεγαλουπόλεων, την ίδια ώρα που o πλούτος συσσωρεύεται στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους και τους χρηματιστές∙ η αντιλαϊκή πολιτική των δεξιών και κεντροαριστερών σοσιαλφιλελεύθερων κυβερνήσεων τα τελευταία 30 χρόνια∙ η βάρβαρη πολιτική λιτότητας, κατάργησης κοινωνικών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποίησης-ξεπουλήματος των πάντων, διάλυσης της δημόσιας υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης∙ η υποταγή της εκπαίδευσης στην αγορά, η εντατικοποίηση και πειθάρχηση της νεολαίας και οι ταξικοί φραγμοί για μια ζωή χωρίς μέλλον: ΝΑ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΟ ΡΩΜΑΛΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗΣ.

Το σύστημα αυτό είναι που δολοφονεί τον Αλέξανδρο, αλλά και τους εργάτες στο Πέραμα, στα γιαπιά και στα εργοστάσια. Αυτό σκοτώνει μετανάστες και πρόσφυγες στην Π. Ράλλη, στο Αιγαίο, στον Έβρο. Αυτό σκοτώνει όνειρα και ελπίδες. Αυτή η κοινωνία δεν μεταρρυθμίζεται, αλλά ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ με τη μαζική, λαϊκή, εργατική και νεολαιίστικη πάλη.

Να ανατραπούν από τα κάτω και από τα αριστερά

Η κυβέρνηση της ΝΔ, κυβέρνηση της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, των σκανδάλων, της καταστολής, έγινε τώρα μια κυβέρνηση των δολοφόνων. Καμιά ανοχή απέναντι της. Δεν περιμένουμε τις εκλογές και την ελεγχόμενη κυβερνητική εναλλαγή. Παλεύουμε εδώ και τώρα για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της.

Το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί εναλλακτική λύση για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Αυτό άνοιξε το δρόμο για τη σημερινή βαρβαρότητα με τη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον αυταρχισμό. Ακολουθεί την ίδια πολιτική με τη ΝΔ και συναινεί στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Κάνει εκδηλώσεις μνήμης με κεριά, ενώ οι δρόμοι φλέγονται από τον αγώνα της νεολαίας. Υπηρέτησε και υπηρετεί πιστά το κεφάλαιο, τους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες, την Ε.Ε., και το ΝΑΤΟ

Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο διάστημα όλο και πιο συχνά παράγοντες και των δύο κομμάτων επιχειρηματίες και εκδότες προπαγανδίζουν την ανάγκη ‘εθνικής συναίνεσης’ και ‘μεγάλου συνασπισμού’ των δύο κομμάτων για να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα και να φορτώσουν την κρίση στους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Η ίδια η Ε.Ε. μαζί με τις δεξιές ή σοσιαλφιλελεύθερες κυβερνήσεις της οργανώνει και επιβάλλει ‘Προγράμματα σταθερότητας’ και σκληρής λιτότητας, ‘απελευθέρωση των αγορών’, ξεπούλημα όλων των δημόσιων αγαθών, ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και νομιμοποίηση των μαγαζιών τύπου ΚΕΣ, τρομονόμους, ρατσισμό. Σε αυτήν προσέτρεξε και ο Καραμανλής για να ζητήσει τη συνδρομή των αστυνομικών της Γαλλίας και Αγγλίας. Η ΕΕ δεν είναι σπίτι των λαών, αλλά σφαγείο των πολυεθνικών, είναι όργανο της επίθεσης απέναντι στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Είναι στήριγμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Γι’ αυτό απαιτείται σύγκρουση με την Ε.Ε., αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της, άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, πάλη για την αποδέσμευση από την ΕΕ σε αντικαπιταλιστική και διεθνιστική κατεύθυνση και για τη διάλυση της Ε.Ε..

Όχι στην υποχώρηση και το συμβιβασμό

Το ΚΚΕ εξυπηρετεί με τη στάση της ηγεσίας του την κυβέρνηση και την πολιτική της. Επιχειρεί να κλείσει τις σχολές ενάντια στις φοιτητικές συνελεύσεις. Αντί για ενότητα στη δράση, κάνει πολεμική στον ΣΥΡΙΖΑ από κυβερνητικές θέσεις, ενώ θεωρεί πρώτο εχθρό του την αντικαπιταλιστική αριστερά. Φοβάται τα κινήματα, την πραγματική πάλη των εργαζόμενων και της νεολαίας. Καταγγέλλει τους νέους που βρέθηκαν στους δρόμους και ήρθαν αντιμέτωποι με την κρατική καταστολή και το μόνο που ζητά είναι η κοινοβουλευτική του ενίσχυση.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι στηρίζει την οργισμένη εξέγερση της νεολαίας. Όμως, αντί για τη γενίκευση της πάλης για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής προβάλλει την ανάγκη της ‘ομαλής δημοκρατικής διεξόδου’ και υποτάσσει το κίνημα στις κοινοβουλευτικές του σκοπιμότητες. Άλλαξε τον τόπο συγκέντρωσης στην απεργία ακολουθώντας την ΓΣΕΕ στο κλίμα φόβου. Δεν στηρίζει μαχητικές απεργίες, αλλά περιορίζεται σε συμβολικές ενέργειες. Παραμένει μια δύναμη διαχείρισης, αθεράπευτα φιλο-ΕΕ.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρωγός, αλλά αντίπαλος των αγώνων. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ επιχείρησαν να καταργήσουν την απεργιακή πορεία στην Αθήνα, ενώ αρνούνται να κηρύξουν γενική απεργία, όταν τα παιδιά των εργαζόμενων δέρνονται, ψεκάζονται με χημικά και συλλαμβάνονται. Υποτάσσονται στους πολιτικούς εκβιασμούς του συστήματος, υπογράφουν κατάπτυστες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, συμφωνούν με τα μέτρα στήριξης των τραπεζιτών στο όνομα της ‘εθνικής οικονομίας’.

Το τελευταίο διάστημα αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες που ξεπέρασαν στην πράξη την αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, όπως οι αγώνες στην Υγειά, την Παιδεία, τα Λιμάνια, την Ολυμπιακή, τη ΔΕΗ. Οι μαζικές διαδικασίες μέσα στους χώρους δουλειάς, οι συνελεύσεις, οι συντονιστικές επιτροπές, ο συντονισμός των ίδιων των σωματείων αυτός είναι ο δρόμος για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, για αγώνες οργανωμένους από τα κάτω και συνδικάτα στα χέρια των εργαζόμενων, για να κατακτήσουμε νίκες.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, οργανωμένες δυνάμεις, αγωνιστές και αγωνίστριες της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, δώσαμε από την πρώτη στιγμή τη μάχη για να αναπτυχθεί αυτό το μεγάλο κίνημα προβάλλοντας τον προσανατολισμό «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ» και στηρίζοντας χωρίς όρους τη νεολαιίστικη εξέγερση. Με τις μαζικές διαδηλώσεις από το πρώτο βράδυ του φόνου, τα καλέσματα για συνέχιση των μαζικών κινητοποιήσεων και πάνω απ’ όλα μη επιτρέποντας στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ να ματαιώσει την πορεία της Πανεργατικής. Μόνο ένα πολιτικοποιημένο, μαζικό, μαχητικό κίνημα, μια ισχυρή αντιπολίτευση ‘των κάτω’ για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, σε σύγκρουση με την πολιτική ΝΔ – ΠΑΣΟΚ - ΕΕ – Κεφαλαίου, με τελικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού, μπορεί να φέρει κατακτήσεις. Αυτούς τους αγώνες πρέπει να κλιμακώσουμε με άμεσους στόχους:

• Να πληρώσει για την κρίση το κεφάλαιο και όχι οι εργαζόμενοι και οι νέοι. Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. 1400 ευρώ κατώτερος μισθός. Μείωση των ωρών εργασίας χωρίς μείωση μισθών. Απαγόρευση απολύσεων.
• Να πάρουν πίσω τον προϋπολογισμό και τις ιδιωτικοποιήσεις. Αύξηση κοινωνικών δαπανών.
• Να περάσουν στα χέρια του δημοσίου με εργατικό-λαϊκό έλεγχο οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, καθώς και οι εταιρείες που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση των ιδιοκτητών τους. Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
• Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
• Δημόσια και δωρεάν Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες Ενιαίο 12χρονο σχολείο χωρίς διαχωρισμούς σε γενική και επαγγελματική εκπαίδευση. Κατάργηση της βάσης του 10. Όχι αναγνώριση των ΚΕΣ.. Ανατροπή του Νόμου - Πλαίσιο. Απεμπλοκή από τη διαδικασία της Μπολόνια και τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης
• Άμεσος αφοπλισμός της αστυνομίας. Παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Έξω οι δυνάμεις καταστολής από τις διαδηλώσεις και το κέντρο της Αθήνας. Διάλυση τώρα των ΜΑΤ και των Ειδικών Δυνάμεων.
• Να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες. Να καταργηθούν οι τρομονόμοι και το αυταρχικό νομικό πλαίσιο. Κάτω τα χέρια από το πανεπιστημιακό άσυλο.
• Άσυλο στους πρόσφυγες, νομιμοποίηση των μεταναστών, να σταματήσουν οι ρατσιστικές επιθέσεις κυβέρνησης – κράτους – ΛΑ.Ο.Σ – νεοναζί της Χρυσής Αυγής.
• Να γυρίσει πίσω ο ελληνικός στρατός και οι φρεγάτες. Καμιά συμμετοχή σε δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του ΟΗΕ. Αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, την κοινωνική ασφάλιση και όχι για εξοπλισμούς.

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

Μια λαϊκή και εργατική αντιπολίτευση για να είναι αποτελεσματική πρέπει να είναι αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική, στοχεύοντας σε μια άλλη κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, όπου η εξουσία θα είναι στα χέρια των εργαζομένων, όπου οι κοινωνικές ανάγκες θα αντικαταστήσουν το κέρδος, η ισότιμη συνεργασία των λαών τους σημερινούς πολεμικούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις.

Σήμερα, που μαίνεται η καπιταλιστική κρίση, ο κίνδυνος μιας επιστροφής στη βαρβαρότητα είναι πιο μεγάλος παρά ποτέ. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία, τα μαζικά κινήματα, οι δυνάμεις μιας νέας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής, πρέπει να βάλουν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις.

Ούτε ο εγκλωβισμός στις κυβερνητικές εναλλαγές (ή τη συγκυβέρνηση) ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ούτε τα κόμματα της επίσημης αριστεράς μπορούν να δώσουν διέξοδο στην αγωνία ενός ολόκληρου κόσμου που ξεσηκώνεται. Γι’ αυτό χρειάζεται μια αριστερά αποφασισμένη να αμφισβητήσει το σύνολο της κυρίαρχης πολιτικής, μια αριστερά που στηρίζει τους αγώνες και θέλει η κυβέρνηση των δολοφόνων να ανατραπεί από τη λαϊκή οργή και διεκδίκηση. Μια αριστερά που επιμένει στην αντικαπιταλιστική προοπτική και θεωρεί την επαναστατική ανατροπή πραγματική ιστορική δυνατότητα και αναγκαιότητα.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο συναντηθήκαμε μέσα στους μεγάλους αγώνες. Από τις κινητοποιήσεις των φοιτητών και τις μεγάλες απεργίες μέχρι τον τωρινό ξεσηκωμό. Ξέρουμε ότι η δύναμη βρίσκεται στα κινήματα ενάντια στη λιτότητα, την καταστολή, το ρατσισμό, το κεφάλαιο και την Ε.Ε., στον κόσμο που αγωνίζεται και αντιστέκεται. Γι’ αυτό και δίνουμε καθημερινά τη μάχη για να είναι οι αγώνες μαχητικοί και νικηφόροι, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την κρίση των καπιταλιστών, για να ανατραπεί η κυρίαρχη πολιτική

Μας ενώνει η κοινή αναζήτηση για μια δυνατή και ενωτική αριστερά, αντικαπιταλιστική και επαναστατική. Αρνούμαστε τη λογική της ήττας και του συμβιβασμού. Γι’ αυτό και λέμε ότι πρέπει να υπάρξουν τώρα αποφασιστικά βήματα στην πολιτική ενότητα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και την κοινή δράση σε όλα τα επίπεδα. Γι’ αυτό και παίρνουμε την πρωτοβουλία γι’ αυτή τη συζήτηση με θέμα την εκτίμηση για την παρούσα εξέγερση και την καπιταλιστική κρίση, τις προοπτικές του αγώνα και τις αναγκαίες πολιτικές προτάσεις για την προώθηση της κοινής δράσης. Καλούμε όποιον μοιράζεται τις ίδιες αγωνίες να έρθει και να συμβάλει σε αυτήν.

ΕΝΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ – ΕΕΚ – ΕΚΚΕ – ΝΑΡ – νΚΑ

ΟΚΔΕ Σπάρτακος – ΟΚΔΕ – ΣΕΚ

και τα μετωπικά σχήματα

ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. και ΜΕ.Ρ.Α.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΡΙΠΙΔΗ - ΓΙΑΝΝΕΝΑ #2

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Άστραψε και βρόντηξε ο Στάθης Βαμβέτσος– μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ—στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της Τρίτης 27/1/2009 με όλα τα γαλόνια και το όπλο επί σκοπών, σε άρθρο για τους εργαζόμενους του “Καρυπίδη”.
Κατακεραύνοσε ότι ΝΑΡ Ιωαννίνων ότι προσπάθησε να διασπάσει τους εργαζόμενους στο “Καρυπίδη”, έτσι , χωρίς να λέει το πως και το γιατί; Όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις ρίξε λάσπη , κάτι θα μείνει.
Όμως το ΝΑΡ το γνωρίζουν πολύ καλά – καιρό τώρα -και οι εργαζόμενοι του “Καρυπίδη” και των Ιωαννίνων. Ξέρουν καιρό τώρα πως έχει προτείνει – και με την ευκαιρία της επίσχεσης εργασίας στο “Καρυπίδη” - να δημιουργηθεί ένα μέτωπο πάλης όλων των εργαζόμενων, από τους εργαζόμενους και με τους εργαζόμενους , που έχουν ανάλογα προβλήματα , που δυστυχώς στα Γιάννενα είναι πολλοί. Τους καλούσε και τους καλεί , όπως και το ΠΑΜΕ , Σωματεία , ΔΣ, ΕΚΙ , τ.τ ΑΔΕΔΥ, για συντονισμό αγώνα και πάλης αλλά και άλλους φορείς για την αποκάλυψη της κυβέρνησης , του νομαρχιακού συμβουλίου, δημοτικών συμβουλίων, βουλευτές και κόμματα κεφαλαίου. Πράγμα που τόσο το ΠΑΜΕ, όσο και το ΔΣ του ΕΚΙ αρνούνται πεισματικά. Η λογική γενικά γνωστή, ο κάθε χώρος δουλειάς να αντιμετωπίζει την εργοδοσία και την κυβέρνηση από μόνος του.
Στις 14/ 1/ 2009 ο εκπρόσωπος της ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και το ΝΑΡ συμφωνεί, έβαλε το ζήτημα του συντονισμού του αγώνα, στο τότε ΔΣ του ΕΚΙ και όποιος θέλει ας κοιτάξει τα πρακτικά της συνεδρίασης του ΔΣ. Η θέση του ΠΑΜΕ ήταν πως δεν χρειάζεται συντονισμό και ενημέρωση και αυτό το έχει κάνει το ίδιο το ΠΑΜΕ. Μια θέση που βρήκε σύμφωνο την πλειοψηφία του ΔΣ του ΕΚΙ , δηλαδή η ΠΑΣΚΕ.
Κατηγορεί ο Σ.Β το ΝΑΡ ότι προσπάθησε να πείσει τους εργαζόμενους στο “Καρυπίδη”, να φτιάξουν εργοστασιακό “εργοδοτικό” σωματείο. Όπως όμως γνωρίζει πολύ καλά , τόσο το ΠΑΜΕ, όσο και ο άρτι αφιχθείς στα Γιάννενα Σ.Β οι συνδικαλιστές της ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και οι δυνάμεις του ΝΑΡ ενημέρωσαν και τόνισαν στους εργαζόμενους του “Καρυπίδη” ότι – όπως και οι ίδιοι γνωρίζουν - υπάρχει στο κλάδο τους το σωματείο της Χημικής Βιομηχανίας, σωματείο που δρα αποτελεσματικά και με νικηφόρα για τους εργαζόμενους αποτελέσματα, άρα πρέπει να οργανωθούν σε αυτό και όχι στο σωματείο εμπορ/ληλων, όπως τους θέλει το ΠΑΜΕ και ο Σ.Β, λόγω πλειοψηφίας στο σωματείο σήμερα.
Το ΝΑΡ έχει παλέψει και παλεύει για συνδικάτα κλαδικά και πότε για εργοστασιακά ή κατά χώρους δουλειάς και επαγγέλματος ή σε όποιον μας βολεύει και συμφέρει πρόσκαιρα. Δηλαδή είναι κόντρα στην διαλυτική προσπάθεια του ΠΑΜΕ, όπως έγινε και με τον κλάδο του νερού- ποτών όπου με παρέμβαση του ΠΑΜΕ, από κλαδικό σωματείο έγινε εργοστασιακό , μόνο σε μια επιχείρηση στο ν. Ιωαννίνων.
Το ΝΑΡ αγωνίζεται για σωματεία που θα εγγράφουν όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα από συμβάσεις εργασίας, εθνικότητας..κτλ. Σωματεία που το πρώτο και το τελευταίο λόγο θα τον έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, μέσω των γενικών συνελεύσεων τους. Που θα έχουν ως σημαία αγώνα το σύνθημα: η απελευθέρωση της ίδιας της εργατικής τάξης είναι έργο αυτής της ίδιας της τάξης και δεν θα παραχωρείτε σε κανένα σωτήρα εργατοπατέρα, και εργοδοτικό ή φιλοκυβερνητικό συνδικαλισμό. Σωτήρες σαν τον Τίτο, Βαμβέτσο, Γκορμπατσόφ, Ζιντάο, έχουν πεθάνει προ πολλού.

ΓΙΑΝΝΕΝΑ 27/1/2009


ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Ενότητα της επαναστατικής Αριστεράς ή μίγμα με τον ρεφορμισμό;

Ενότητα της επαναστατικής Αριστεράς ή μίγμα με τον ρεφορμισμό;

Του Σάββα Μιχαήλ

Στο δρόμο της εξέγερσης

Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη έσπασε το γυαλί της πρόσοψης της ελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας, έδειξε τις χαίνουσες πληγές της, σύντριψε την πλαστή εικόνα μιας γενικής συναίνεσης και φωνακλάδικης συνενοχής που καλλιεργούν στη Βουλή και στα τηλε-παράθυρα οι αχυράνθρωποι πολιτικοί της άρχουσας τάξης, οι τελετάρχες της «διαπλοκής» και τα Μέσα Μαζικής Διαφθοράς του κεφαλαίου. Τίποτα δεν μπορεί πια να είναι ίδιο.

Αλλά η εξέγερση δεν ήταν ένα τοπικό γεγονός, μια ελληνική «εξαίρεση». Σωστά. ο Γάλλος Βοναπαρτίσκος Σαρκοζί, ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στρως Καν, ακόμα και η κινεζική γραφειοκρατική παλινορθωτική ελίτ αναγνώρισαν με τρόμο ότι οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ή και το μακρινό Πεκίνο μπορεί να γίνουν φλεγόμενη Αθήνα. Τα συνειδητότερα τμήματα των ισχυρών του κόσμου αναγνώρισαν στην ελληνική εξέγερση την πρώτη πολιτική έκρηξη της καλπάζουσας παγκόσμιας συστημικής κρίσης, της χειρότερης στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν ισχύει πλέον- εάν ίσχυε ποτέ- η διάκριση ανάμεσα στη τριτοκοσμική Ζώνη των Θυελλών και τις Μητροπόλεις όπου επικρατεί Νόμος, Τάξη και Ασφάλεια. Ο Τρίτος Κόσμος κατολίσθησε στο χάος , ο Πρώτος κι ο ( άλλοτε) Δεύτερος Κόσμος αναπαράγουν τον Τρίτο Κόσμο στα σπλάχνα τους. Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση του τέλους του 20ου αιώνα έφερε μαζί με τα κοινωνικά δεινά και τους πολέμους, την επαναστατική εξέγερση των κολασμένων των Μητροπόλεων, από το Λος Άντζελες έως τα παρισινά προάστια και την Αθήνα του αδικοχαμένου μαθητή Αλέξη και της καμένης με βιτριόλι Βουλγάρας μετανάστριας και συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας.

Η Ευρώπη, ιδιαίτερα, είδε να σπάζει η βιτρίνα της καπιταλιστικής της Ένωσης από την οργή των δεκαπεντάρηδων της Ελλάδας και να έρχεται στην ημερήσια διάταξη η κοινωνική επανάσταση, την στιγμή μάλιστα που η Κομισιόν ανακοινώνει το βούλιαγμα της ΕΕ στην ύφεση, την μαζική ανεργία εκατομμυρίων, την κατάρρευση των τραπεζών, τις χρεοκοπίες βιομηχανιών και ολόκληρων χωρών.

Υπάρχει η ορμητική εισβολή στην αρένα της ιστορικής πάλης μαζών, προπαντός νέων ηλικιών που μέχρι τώρα βρίσκονταν μακριά από την δυσφημισμένη έτσι κι αλλιώς πολιτική και που δεν μπορούν να ενσωματωθούν στα ισχύοντα κανάλια πολιτικής ή συνδικαλιστικής εκτόνωσης. Η παραδοσιακή Δεξιά αλλά και η καθεστωτική Αριστερά, μαζί κι οι δορυφόροι της στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία μετά από δεκαετίες αντιλαϊκής πολιτικής και την εμπειρία της χρεοκοπίας «αριστερών» και κεντροαριστερών κυβερνήσεων, όπως του ΠΑΣΟΚ, των Γάλλων Σοσιαλιστών σε συνεργασία με το ΚΚ και τους Οικολόγους ή του Πρόντι στην Ιταλία που είχε τη συμμετοχή και στήριξη της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης» μαζί και τμημάτων της «άκρας»(;) Αριστεράς, όπως της Sinistra Critica.

Οι λαϊκές κι εργατικές μάζες που πλήττονται δραματικά από την κρίση, η νεολαία που παίρνει τον δρόμο της εξέγερσης νοιώθουν την απουσία ή κι αναζητούν μισοσυνειδητά -μισοαυθόρμητα μια εναλλακτική ριζική λύση όχι στους ακροδεξιούς φρουρούς του συστήματος αλλά στους εν δυνάμει ανατροπείς του- όχι για να τους «αναθέσουν» την εξέγερση και την χειραφέτησή τους που είναι έργο δικό τους αλλά αναζητώντας δρόμους της εξέγερσης και της χειραφέτησης, συγκεκριμένες στρατηγικές, προγραμματικές και οργανωτικές προτάσεις.

Λίγκα και ΣΕΚ: Μπροστά , προς την επανάσταση ή πίσω προς τον ρεφορμισμό;

Το πρόβλημα είναι ότι καθώς οι ίδιες οι μάζες κινούνται αριστερότερα, μπροστά, προς την επανάσταση, οι αυτοονομαζόμενες επαναστατικές (ουσιαστικά, κεντριστικές) οργανώσεις μετακινούνται δεξιότερα, προς τα πίσω, και προτείνουν στη νέα ριζοσπαστικοποίηση, με νέο «αντικαπιταλιστικό» περικάλυμμα το παλιό ρεφορμιστικό περιεχόμενο, το οποίο ήδη έχει χρεοκοπήσει ιστορικά.

Στο έδαφος αυτό διεξάγεται μια έντονη ιδεολογική συζήτηση στους κόλπους της ευρωπαϊκής «άκρας» ή «ριζοσπαστικής» ή και της λεγόμενης «αντικαπιταλιστικής» Αριστεράς.

Μια απαραίτητη διευκρίνιση: με τον όρο «αντικαπιταλιστική Αριστερά» δεν εννοείται, όπως γενικά γίνεται στην Ελλάδα, η επαναστατική Αριστερά αλλά ό,τι κινείται από τις παρυφές του ρεφορμισμού και μέχρι τις παρυφές της επαναστατικής Αριστεράς και συγκρούεται με τον καπιταλισμό.

Δύο παραδοσιακές, ιστορικές οργανώσεις και τάσεις, η μέχρι πρότινος τροτσκιστικής αναφοράς γαλλική Λίγκα, η Ligue Communiste Révolutionaire (LCR), και το Βρετανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα-ΣΕΚ(Socialist Workers Party-SWP), αντιπαραθέτουν δύο διαφορετικές κατευθύνσεις.

H LCR πρόκρινε να αυτοδιαλυθεί προς χάριν ενός ευρύτερου κομματικού σχήματος χωρίς τροτσκιστικές αναφορές ή συνδέσεις με την Τέταρτη Διεθνή, το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα ( Nouveau Parti Anticapitaliste- NPA) και που θα έχει το ιδρυτικό του Συνέδριο στις αρχές Φεβρουαρίου. Θα συμπεριλάβει επαναστάτες και ρεφορμιστές σε ένα κοινό πολιτικό υποκείμενο αντικαπιταλιστικής πάλης.

Το SWP/ΣΕΚ είχε ήδη την οδυνηρή και καταστροφική εμπειρία της συγκρότησης του RESPECT μαζί με σοσιαλδημοκράτες σαν τον τυχοδιώκτη πρώην Εργατικό Galloway και αστούς μουσουλμάνους. Το λαϊκομετωπικό αυτό υβρίδιο τελικά διασπάστηκε , οδηγώντας και το ίδιο το βρετανικό ΣΕΚ στη χειρότερη κρίση του από την δεκαετία του ’70, στο χείλος της διάσπασης και στην εκδίωξη του γενικού γραμματέα του John Rees στο πρόσφατο Συνέδριό του στις 9-11 Ιανουαρίου 2009.

Η διαφορά κατευθύνσεων μεταξύ ΣΕΚ και Λίγκας αποτυπώθηκε σε γραπτό διάλογο ανάμεσα σε δύο ηγέτες των δύο οργανώσεων, του François Sabado της LCR και του Alex Callinicos του βρετανικού ΣΕΚ. Ο Καλλίνικος κατηγορεί τους Γάλλους γιατί διαλύουν την επαναστατική οργάνωση σε ένα άμορφο μίγμα ρεφορμιστών και επαναστατών και προτείνει ένα άλλο, καλύτερο μίγμα. Συμφωνεί στην ανάγκη διαμόρφωσης μιας οργανωμένης υποδοχής των δυνάμεων που φεύγουν απογοητευμένοι από τον ρεφορμισμό και νοσταλγούν τις κατακτήσεις που κάποτε έδινε η πάλη για μεταρρυθμίσεις. Το παράδειγμα της αριστερής σοσιαλδημοκρατικής Die Linke, φαίνεται να έλκει πολύ τον Βρετανό ηγέτη. Αλλά αντί για διάλυση της επαναστατικής οργάνωσης σε ένα νέο κόμμα αντιπροτείνει μια «αντικαπιταλιστική ενότητα» σε ένα «ενιαίο μέτωπο νέου τύπου», λίγο-πολύ ένα νέο Respect αλλά όπου το πάνω χέρι θα έχει μια οργάνωση σαν το ΣΕΚ κι όχι ένας σοσιαλδημοκράτης σαν τον Γκάλογουαίϋ…

Στη συζήτηση περί καταλληλότερου αντικαπιταλιστικού μίγματος, αναμίχθηκε κι ο εξ Ελλάδος Πάνος Γκαργκάνας, ηγέτης του «δικού μας» ΣΕΚ που δημοσιεύτηκε στο θεωρητικό περιοδικό των Βρετανών ομοϊδεατών του International Socialism No 121 με τίτλο «Η ριζοσπαστική Αριστερά: ένα πλουσιότερο μίγμα».

Ο Γκαργκάνας δεν διαφωνεί ουσιαστικά με την οπτική του Βρετανού ομοϊδεάτη του αλλά θεωρεί ότι η νέα ριζοσπαστικοποίηση δεν περιλαμβάνει τόσους νοσταλγούς του ρεφορμισμού όσους νομίζει ο Καλλίνικος κα συνεπώς υπάρχουν μεγαλύτερα περιθώρια στις κοινές «ενωτικές» διαδικασίες και οργανώσεις το πάνω χέρι να το έχουν «επαναστατικές σοσιαλιστικές οργανώσεις» (σαν τέτοια αυτοπροσδιορίζεται το ΣΕΚ). Γράφει κατά λέξη ο ηγέτης του ελληνικού ΣΕΚ: «Πρέπει νq δούμε τις ενωτικές οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς ως υβριδικούς σχηματισμούς που περιλαμβάνουν ρεφορμιστικά και επαναστατικά ρεύματα, αλλά το μίγμα μπορεί να είναι πιο πλούσιο από την φόρμουλα που υπονοεί το άρθρο του Άλεξ ». Και λίγο πιο κάτω επαναλαμβάνει για όποιον δεν κατάλαβε: «Σε μια ριζοσπαστική αριστερά που αποτελεί αναγκαία ένα μίγμα ρεφορμιστικών και επαναστατικών ρευμάτων, χρειαζόμαστε επαναστάτες που θα ασκούν μεγαλύτερη πίεση».

Όση πίεση, όμως, και να ασκούν οι επαναστάτες μέσα σε ένα τέτοιο ετερόκλητο μίγμα, είναι προφανές ότι για να μην διαλυθεί στα εξ ων συνετέθει θα γίνονται συμβιβασμοί εκατέρωθεν για να υπάρξουν ισορροπίες, κι οι συμβιβασμοί αυτοί, όπως εξήγησε κι ο Τρότσκυ αναλύοντας τα Λαϊκά Μέτωπα σε Γαλλία και Ισπανία το 1936, γίνονται υποχρεωτικά προς το δεξιότερο σκέλος του μετώπου (ή του «μίγματος») για να μην αποκολληθεί. Δεν είναι οι ρεφορμιστές που θα αποδεχτούν την ρήξη μιας επανάστασης, είναι οι επαναστάτες που θα πρέπει να δώσουν εγγυήσεις ότι ο σεβασμός στις μεταρρυθμίσεις, τις βαθμιαίες εξελίξεις και προπαντός στο Κράτος και τη νομιμότητα θα τηρηθεί απαρέγκλιτα. Στην πραγματικότητα «η μεγαλύτερη πίεση των επαναστατών» για την οποία μιλά ο ηγέτης του ΣΕΚ θα είναι πίεση πάνω στους επαναστάτες, μεγαλύτερη ή μικρότερη, πιθανόν απλώς με την αγαπημένη στο ΣΕΚ τακτική του αυθαίρετου «καπελώματος».

Ο Γκαργκάνας, για να τεκμηριώσει την άποψή του για την δυνατότητα μιας αριστερότερη εκδοχής του μίγματος, παρουσιάζει μια εξωτική, κυριολεκτικά εξωπραγματική εικόνα της κατάστασης στην Ελλάδα όπου « η υποχώρηση του κινήματος μετά την δεκαετία του ’80 ήταν εξαιρετικά ήπια». Οι αποδείξεις που προσκομίζονται είναι 1) ότι το άθροισμα των ψήφων του ΚΚΕ και του Συνασπισμού το 1993 ήταν 7,5% 2) ότι το 1996 αποσπάστηκε το ΔΗΚΚΙ από το ΠΑΣΟΚ 3) ότι το ΔΗΚΚΙ σχημάτισε με το ΚΚΕ συμμαχίες στο αντιπολεμικό κίνημα τον καιρό των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία... Οι μετέπειτα εξελίξεις βέβαια ήταν αρνητικές, κατά τον αρθρογράφο πάντα, με τον Τσοβόλα να θέλει να διαλύσει το ΔΗΚΚΙ όταν απέτυχε να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, το ΚΚΕ να παίρνει «μια ολοένα πιο σεχταριστική στάση» ενώ «ο Συνασπισμός είχε δυσκολίες να αποσπαστεί από τον νεοφιλελευθερισμό».

Το τελευταίο ηχεί περίεργα καθώς πάντοτε ασκήθηκε κριτική στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από την πλειοψηφία της επαναστατικής Αριστεράς ότι παρά την λεγόμενη «αριστερή στροφή» του περιορίζεται σε ένα αντι-νεοφιλελεύθερο μέτωπο που δεν γίνεται αντικαπιταλιστικό κι ανατρεπτικό του συστήματος. Μήπως η άλλα αντ’ άλλων παρουσίαση του ΣΥΝ έχει να κάνει, περισσότερο με τις εντόπιες τριβές που έχει με το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και τον ΣΥΝ το διαρκώς αλλοιθωρίζον προς την ΠΑΣΚΕ ΣΕΚ; Ή, και ακόμα παραπέρα: μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί αυτό ακριβώς το μίγμα ανοιχτά ρεφορμιστικών( ΣΥΝ, ΑΚΟΑ κ.ά.) και επαναστατικών, κατά δήλωσή τους, ρευμάτων (ΚΟΕ, ΔΕΑ, Κόκκινο) το οποίο ευαγγελίζεται ο Καλλίνικος και όχι μόνο;

Η εξ απαλών ονύχων διαφοροποίηση του Γκαργκάνα από τον Βρετανό σύντροφό του στο περί ου ο λόγος άρθρο κι η έμφασή του σε ένα «μίγμα ρεφορμιστών -επαναστατών με πλουσιότερη δόση επαναστατών» έχει προφανώς να κάνει με την διαφοροποίηση του με τον ΣΥΡΙΖΑ (όπου ενοικεί και η μισητή στον Γκαργκάνα ΔΕΑ που διασπάστηκε από το ΣΕΚ) και με την εναλλακτική λύση που ανακαλύφτηκε τους τελευταίους μήνες και με την οποία κλείνει το άρθρο του ο ηγέτης του ελληνικού ΣΕΚ: «Το 2007 το ΣΕΚ εντάχθηκε στην Ενιαία Αντικαπιταλιστική Αριστερά( ΕΝΑΝΤΙΑ) μαζί με τέσσερις άλλες οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης και της αδελφής οργάνωσης της LCR στην Ελλάδα. Τώρα η ΕΝΑΝΤΙΑ βρίσκεται σε μια διαδικασία συζητήσεων για μια ενιαία παρέμβαση με την αριστερή συμμαχία ΜΕΡΑ που καθοδηγείται από το ΝΑΡ. Μπορεί τους επόμενους μήνες, να αναδυθεί μια νέα αντικαπιταλιστική Αριστερά όχι μόνο στην Γαλλία αλλά και στην Ελλάδα».

Αυτό είναι λοιπόν το πλουσιότερο μίγμα; Κι αλήθεια, μέσα σ’ αυτό ποιοι είναι οι ρεφορμιστές; Προφανώς δεν υπάρχουν ( εκτός εάν το ΣΕΚ πιστεύει το αντίθετο). Για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν ακόμα. Στις συζητήσεις με το ΜΕΡΑ, ο εκπρόσωπος του ΣΕΚ και του ΕΝΑΝΤΙΑ Πέτρος Κωνσταντίνου έκανε σαφές ότι βλέπει την σύγκλιση ΜΕΡΑ/ΕΝΑΝΤΙΑ και προπαντός την κοινή εκλογική τους κάθοδο σαν διαμόρφωση του υβριδικού σχηματισμού υποδοχής όσων κινούνται από τις παρυφές του ΠΑΣΟΚ έως την ΕΝΑΝΤΙΑ και το ΜΕΡΑ και που βαφτίζονται από το ΣΕΚ «αντικαπιταλιστική Αριστερά»... Μ’ αυτήν την προοπτική βαδίζουν προς την κοινή συγκέντρωση στο Σπόρτιγκ στις 31 Ιανουαρίου.

Το ΕΕΚ είναι κατηγορηματικά αντίθετο με μια τέτοια προοπτική πολιτικού «υβριδισμού» για την καταλληλότερη υποδοχή δυσαρεστημένων σοσιαλδημοκρατών, ενόψει μάλιστα μιας πιθανής κεντροαριστερής διαδοχής στην διακυβέρνηση της χώρας. Την διαφωνία του το ΕΕΚ την έκανε σαφή, τόσο γραπτά στη πρωτοχρονιάτικη απόφαση της ΚΕ του, όσο και προφορικά στις συναντήσεις ΜΕΡΑ/ΕΝΑΝΤΙΑ στις 23 και 24 Δεκεμβρίου 2008( όπου δόθηκε και σχετικό γράμμα του γραμματέα του ΕΕΚ)καθώς και στη παναθηναϊκή σύσκεψη του ΜΕΡΑ στις 19 Ιανουαρίου 2009.

Το ΕΕΚ συνυπόγραψε το Κάλεσμα στη συγκέντρωση του Σπόρτιγκ απλούστατα γιατί θεωρεί ότι πάντα μια συζήτηση πάνω στην «κρίση και την εξέγερση», όπως λέει και ο τίτλος της συγκέντρωσης, που διεξάγεται ανάμεσα σε αριστερές οργανώσεις είναι ευπρόσδεκτη. Αυτό δεν σημαίνει και συμφωνία με το δηλωμένο σκεπτικό του ΣΕΚ, το οποίο, βεβαίως δεν καταγράφεται στο Κάλεσμα. Δεν αποδεχόμαστε να στηρίξουμε στην Ελλάδα ό,τι αντιπαλεύουμε σε διεθνή κλίμακα, στην Ευρώπη ή την Λατινική Αμερική- τα υβρίδια ρεφορμιστών και επαναστατών που σε τελευταία ανάλυση ορθώνουν εμπόδια στην πορεία προς την κοινωνική επανάσταση για την συντριβή του αστικού κράτους, την εργατική εξουσία των Συμβουλίων(δικτατορία του προλεταριάτου) και την μετάβαση στον πανανθρώπινο κομμουνισμό. Αν κάναμε κάτι τέτοιο, θα ήταν εθνικός οπορτουνισμός, το βασικό γνώρισμα της σοσιαλδημοκρατίας και κάθε ρεφορμισμού.

Κριτήριό μας- ο Δεκέμβρης

Θεωρούμε ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη είναι τομή, πηγή μαθημάτων και συνάμα κριτήριο για αποφάσεις στρατηγικής και τακτικής. Εφόσον είναι τομή κι όχι γραμμική προέκταση προγενέστερων κινητοποιήσεων, σε μεγάλο βαθμό υποχρεωνόμαστε να κινηθούμε σε αχαρτογράφητη χώρα. Όχι βέβαια στα τυφλά, αλλά με όλο το κεκτημένο του επαναστατικού μαρξισμού, τις μέχρι τώρα εμπειρίες της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, την πείρα του ίδιου του δικού μας διεθνούς ρεύματος του Τροτσκισμού, του κόμματός μας αλλά και της συλλογικής πείρας προωθημένων μετωπικών συσπειρώσεων όπως είναι το ΜΕΡΑ. Όλα αυτά τα θεωρητικά και πρακτικά κεκτημένα πρέπει να βρουν την διαλεκτική τους υπέρβαση στο δρόμο της μετατροπής της εξέγερσης σε επανάσταση κι όχι στην οπισθοδρόμηση από την αρένα της εξέγερσης στην «κεντρική πολιτική σκηνή» της αστικής κοινοβουλευτικής ζωής.

Δεν αρνούμαστε την ανάγκη μετώπων, μαζί και εκλογικών συνεργασιών ανάμεσα σε δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς. Είμαστε υπέρ της συγκρότησης ενός ταξικού πόλου των δυνάμεων της επαναστατικής Αριστεράς που αναπόφευκτα έχουν διαφορετική καταγωγή , παράδοση κι ευαισθησίες. Υποστηρίζουμε την συγκρότηση ενός τέτοιου πόλου πάνω σε μια στερεή επαναστατική πολιτική βάση με ένα πρόγραμμα μεταβατικών διεκδικήσεων που θα ανοίγει δρόμο στη σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση, στην κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και στην κομμουνιστική καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση. Η αναπόφευκτη ετερογένεια μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικό εργατικό μέτωπο, όμως, δεν πρέπει να εξαφανίζει, και μάλιστα με φόντο μια πρωτοφανή κοινωνική εξέγερση, την διαχωριστική γραμμή μεταρρύθμισης και επανάστασης με την δημιουργία ενός υβριδίου ρεφορμιστών και επαναστατών, σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών. Το προτεινόμενο «μίγμα» δεν είναι «ενιαίο μέτωπο ειδικού τύπου», είναι ρωσική σαλάτα τροποποιημένη α λα αγγλικά, with all due Respect!

Ακόμα κι αν μέναμε στη συγκόλληση ΜΕΡΑ-ΕΝΑΝΤΙΑ σε ένα βασικά εκλογικό μπλοκ θα προσθέτονταν οι υπαρκτές αδυναμίες των δύο μετωπικών σχημάτων, χωρίς να αθροίζονται ούτε καν οι ψήφοι τους, για να μην μιλήσουμε για τον δεκαπλασιασμό τους, όπως φαντάζονται μερικοί ξεχνώντας τί αλλαγές συντελλούνται στον πολιτικό και κοινωνικό χάρτη μετά το 2007 και προπαντός με την τομή της εξέγερσης.

Οι φρέσκιες δυνάμεις που ξεχύθηκαν τον Δεκέμβρη δεν αντιπαρατάχθηκαν μόνο στο αστικό κράτος και το πολιτικό και κάθε κατεστημένο, μαζί και στους σταλινικούς φρουρούς των καταστηματαρχών και των βιτρίνων τους αλλά και σε οποιαδήποτε νερόβραστη Αριστερά. Η μεταπολιτευτική εξωκοινοβουλευτική Αριστερά πήρε μέρος στην εξέγερση αλλά σε μεγάλο βαθμό υπερφαλαγγίστηκε. Δεν πρόκειται να κερδίσει αυτές τις δυνάμεις με εκλογικά τερτίπια ούτε με εφήμερες ενότητες με εκείνους σαν το ΣΕΚ που, ως γνωστόν, στην πρώτη έκρηξη βομβίδας λάμψης-κρότου εξαφανίζονται σε χρόνο dt, μετά την λάμψη και πριν καν τον κρότο, προς το κοντινότερο σταθμό του μετρό. Δεν αρκεί, βέβαια, η μαχητικότητα απέναντι στη κρατική καταστολή. Χρειάζεται επίμονη, σκληρή πάλη της επαναστατικής Αριστεράς για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των δυνάμεων της νεολαίας, του νέου προλεταριάτου της επισφαλούς εργασίας κι όλων των εξεγερμένων σε ένα ανανεωμένο, σύγχρονο επαναστατικό πρόταγμα. Ένα τέτοιο πρόταγμα πρέπει να το επεξεργαστούμε μέσα στην συλλογική ενιαία δράση, την επαναστατική πράξη και την θεωρητική κριτική κατανόηση αυτής της πράξης. Υπάρχει πολύ δουλειά επαναστατικής ανανέωσης για το ΜΕΡΑ πριν αποφασίσει να διαλυθεί σε κάτι άλλο. Υπάρχει πολύ δουλειά και για το ίδιο το ΕΕΚ.

Ο Δεκέμβρης παραμένει ακόμα άγνωστος. Ο Δεκέμβρης βρίσκεται ακόμα μπροστά μας.

21 Ιανουαρίου 2009